451 
tatum (qui arbusculam adeo humilem declaravit, fort-bas, Fl. Fr. n. 
3825.) eam dixisse duorum, vel quatuor decimetr. tantum, non consi- 
derans Godron ipsum Desfontaines, ab eo citatum, plantam descrip- 
sisse 9-15. decimetr. Item reprehendendus est Godron, tribuens stirpi 
nostrae folia coriacea, quae mollia sunt in planta vivente, et bracteolas 
lineares, quae tales diei nequeunt. 
Botanico sermone utentes erronee ramos nodosos dixerunt Linnaeus, 
et Lamarck, quos mox correctius tuberculosos descripsit Desfontaines. 
Flores umbellato-spieatos de Teline linifolia (n. 6.) dixit Webb, qui 
eos absolute umbellatos descripsit de T. rosmarinifolia (n. V.), vitioso 
certe undiqne sermone: ille ipse qui insuper folia hujus secundae stirpis 
pube sericea appressissima glauca nuncupavit, et quidem basi sub-bul- 
bosa (pulvinulum p. 35. not), quem modum deseribendi plantas non 
imitandum esse censemus, ut supervacaneum duximus de hisce plantis 
calcem herbaceum dicere (Webb p. 34). Idem Webb carinam in Te- 
line linifolia acutam declarat, quam mos aliter videmus. Quid libet 
audeamus legentes apud DC. Ls.c. legumina villosa supplere floribus 
(les fleurs sont remplacées par des legumes velus). 
Ego vero fidentius susciperem Telinem rosmarinifoliam Webb, cum 
tabula, quam ejus T. linifoliam, si revera duas distinctas species ille 
descripsit, Phytogr. Canar. 3. P. 2. p. 43. n. T. t. 44., et p. 41. n. 6. 
Hujus postremae varietatem delineandam curavit t. 43., a nostra 
planta non parum recedentem. Videre mihi videor, differentias illas 
multo cum labore explanatas, ab aetate plantae diversa susceptas fuisse, 
vel ex ejus lusibus ortum duxisse, a quodam artificioso dicendi modo 
ita exaratas, ut specie ponderosae veritatis legentium aures illicerent, 
et fucum facerent. Verbosis adquisivit sibi famam strophis. Nec video 
rem satis perpensam a Spach dum Telines indicavit in calce Geni- 
dubitare de planta sibi ex Hispania demonstrata, cujus descriptionem 
it 
Genista candicans (Caesalpin.) L. Sp., ct cum Juflen in Amoen. 
Acad. 4. p. 384. n. 63. 
Caes. Herb. Tornb. 1563. fol. 12. n. 38.,. De Plnts. 1, 3. c. 33. p. 114. Moris Sard. 1. n. 259., 
DC. Dub. p. 116. n. 1. Cytisus candicans 1.0: EAN a a L. Sp. ed 
1. p. 740. n. 1. Teline candicans Medic. philosophisch. Bot. p. 81. et p. 91., We t 
Canar. 3. P. 2, p. 36., Spach Revis. Genistr. in Ann. Sc. Nat. Par. Ser. 3.171,23. 105 
rbr.; Cyt. $ br. Matr., et C. virgatus Pour 
G. canariensis Bory De St. Vinct. non L., C. hirsutus Jacq. Obs. confirmante 
p. 11. t. 96, pl. 9. p. 329. t, 151. f. 6. (nec p. 239. f. 7.). 
p. 42. t. 39. f. 24. Bot. Reg. t. 217.. Reichenb. Ic. 31. t. 9079. f. 1, 2. 
t. Chl. Narb. n. 408.1 
Neilr. Jacq. Obs. P. 4. 
Ralph. Ic. carp. Leg. 
Flor. Maj. Jun. Fruet. Jal. Aug. In Pyr. orient, cum Olea. i 
Legi ad Collioure, Roussillon, die 6. Sept. 1843.; in Pyr. Catal. 
ad Rosas, die 13. Jun. 1851. 1 
Reapse stigma extrorsum declive! quo charaetere potius s "m 
genus, cum Caesalpino, Tournefort, Sauvages, L. Sp. ed. 1., ignes ; 
Savi, Gussone, ete. denique eum Koch rediret. Bertoloni pun er 
Cicerem arietinum, et Cytisum. Laburnum collocavit. Quo affinitatum 
studio ? 
