451 
ferme a ramis foliosis, qui ad foliorum axillas spinas aeque ramosas, 
sed molles gerunt; dempta autem rigiditate, aut ex altera parte mollitie, 
nihil caeterum differunt citatae spinae; hine male quidam eum Linnaeo 
videlicet Allioni, DC. Duby, Matel, (Pedem., non Stirp. Nic.), decla- 
rare ramos floriferos, inermes: suffrutieulum istud est, in quo caules 
lignosi, et rami herbacei sunt; indeque corrigendus est Spach, penes 
quem legitur: « Famuli floriferi simul ac rami caulesque frutescentes » 
Ls.c. Folia exstipulata, simplicia, ovato-lanceolata, acuta aut obtusa, 
mollia. Flores 6-12. terminales, peduneulati, ebraeteati, sub-capitati, 
lutei; carina obtusa, emarginata, recta, pilosa, longitudine vexilli, alae 
hisce quidquam breviores; stilus valde exporreetus: legumen deltoideo- 
aeutum, lateribus pilosum, sub-tetraspermum, neque tantummodo mo- 
nospermum , eum Cavanilles (qui semina reniformia describit), aut 1- 
vel 2-sperma, cum Spach, qui legumina demum glabra, perperam, 
deseripsit; nam ego observavi legumina matura pilosa in illorum fa- 
ciebus, glabra tantummodo per marginem circumcirca; semina sub- 
reniformia, fulvescentia. Stilus adscendens cum Koch non bene diceretur 
en. charaet. p. 166.); nam in hae specie est basi rectiuseulus, 
ad apicem tantum, corola admodum superata, replieatus, sive incli- 
natus in formam unei, aliquantulum obliquatam. Tota planta, ne cau- 
libus exceptis pilosa; pedicellis calycibusque, prae caeteris partibus, 
viridibus, adhue pilosioribus. Non percipitur quomodo optimam speciem 
varietatem G. germanicae suspicaverint Lamk. Dict. Allioni Pedm., 
Pollin. Veron. Planta cum nostra propinqua est G. sylvestris Scop. 
var. dalmatica, Reichnb. Ie. OC. 31. t. 2075. f. 3. iain 
Primus speciei detector videtur Mieg. (Ic. Ia. e Basilea) qui stirpem 
e Mont Ventoux supra ÀAvenionem cum Bauhinis communieabat, e quibus 
J. Bauhinus videtur primus, qui eam clarius descripsit l.e. Frater ejus 
ex Hispania quoque novit. 
Genista spiniflora (Gesneri) Lamk. Dict. 
Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. tab. lign. 14. f. 193. - G. Scorpius DC. Fr., DC. Dub. p. 116. 
n. 7., Godr. Gr. Fr' p. 354., Spach Revis. Gen. saep. c. m eo Scorpius EA ps evr. 
i : i 5 ag., 0sC. e " 
garis Pourr. Herb. Matr.; xp. MN xci 5 g bas 3. d. Hisp. 208-10., 
1 
et Rar. " h. 1. 4. p. 106. f. 1., Lob. Obs. p. 524, f. 4 Icon. 2. t. 
. n. 6., ex Broinf. Vect., mini repugnat, et potius Ulicem credo. 
infr. 
- 
. 
J. Bauh. Hist. pl. L 1t. p. 
Flor. Mart., et Vere toto. Fruct. Jun. Aug. Per region. mediterr., 
etiam ad montan. ascendens. i eN 
Raro reperta est in Pyr. sept. med., scilicet in reg. ocean.; obser- 
vata in Valle d'Ossau ad Gabas; a me in Valle d'Aure, inter Arreau 
et Ancizan, ad Tarascon; praediligit solum ealeareum, Oleamque lubenter 
respicit, Legi in Pyr. Navarr. Valle de Roncal ad Ustarroz , gr 
Aug. 1844; in Pyr. or. (Roussillon), inter Taillet, et Calmeilla, die 
23. Maj. *1843; in Pyr. septr. med. ad St. Martory , florib. sulphur., 
die 13. Jun. 1879. Observavi in edita parte etiam vallis de eni: 
ad Ochagavia, Pamplosia, Sallen, per Cerdaña; ad Bagà abunde, 
Esterry, Olette, Thues, supra Rià, ad Axat, et ad Tarascon Pyr. A. 
secus Ariége flumen descendens; ad St. Ant. de Galamus, et per montes 
Corbarienses. 
