458 
Scorpiun "Theophr. Hist. pl. l. 6. e. 1., et 3. (Nepa Gaz.), Plin. 
Nat, h. l. 21. c. 15. vel 54., planta spinosa, sed aphylla, perperam 
ro hae nostra specie interpretatum fuisse arbitror a plurimis, qui 
Clusium, Lobelium, Tabernemontanum consuluerunt. Inter hos lapsus 
est etiam Desfontaines, qui de Plinio non consideravit G. Scorpium 
Neotericorum non vivere in Italia, et iterum reversus ad eamdem rem 
Plinium Scorpium secus duplicavisse, Ibid. l. 22. c. 15. vel 17. Maxime 
suspecta ergo denominatio Auctorum nos duxit ad Lamarckianam illam 
amplectandam. Patet ex Caesalpini Herbario ipsum pro Scorpio Theo- 
phrasti habuisse Ulicem grandiflorum, quam sententiam quidam sui 
temporis viri coluerunt. Scorpio, vel Nepa Anguill. Sempl. p. 143-4. 
fidentius ego ad Ulicem parviflorum adduxi. 
Fuit ista Aspalathus Clusio, et J. Dauhino; Spartium Gerardo (L.), 
Linnaeo, Gouanio; Genista G. Bauhino, et ante eum Gesnero, qui 
Genistae cognatam potius declarabat, cui generi a neotericis, Lamarck, 
et DC. ducibus postremo firmata est. 
Genista horrida DC. Fr. 
, DC. Pr. P. 2. p. 146. n. 15., et cum Dub. p. 116. n. 3., Balb. Fl. Lyonn. 1. p. 169. n. 1.? Spach, 
Revis. Genist. l. saep. c. T. 2. (1844) p. 252. Spartium horridum Vahl Symb. p. 51. (excls. syus.), 
ex autops. loci. G. Scorpius Pourr, Herbr. Matr., et Cytisus tragacanthaeformis Pourr., aut Gen. 
radiata Pourr., cum syn. Spartii horridi Vahl, Pourr. Herbr. Matr., partim. Sp. spinosum Ass. Enum. 
n. 154., G, lusitanica Ramd., et Boiss. Voy. botq. Esp., ipso fat.e Add. corr., G. Webbii, et G. Bois- 
sieri Spach Revis.? Gilib. Demonstr. botq. 2. p. 239. t. (G. erinacea): non inven 
rentau a Montané; ex le Ger de Troubat a Deville. Observavi in m.* 
Dal inter Luesia, et Biel, ad la Carbonera , las Paullas, Castanesa, 
Viescas, Villallér, in summitate montis la Llansada de Ischias, in m.* 
urbon, Sierra de Loarre, etc. Dicitur reperta a Timbal in m.* Sacon. 
, Caespitem. densum, ramis valde intricatis, iste frutex efformat, 
altitudine semipedali-sesquipedali, diametri duos tresve pedes et amplius, 
coloris laete virenti, spinis parum validis armatus, ut vix horridus diei 
mereatur, maxime si eum Erinacea hispanica comparetur. Vivit sive 
ad rupes, sive 1n montanis aridis, praesertim ubi solus calcareus, re- 
periendus potissimum in montium latere meridionali, e regione alpestri 
ree ue d Reese alveos descendens, ibidemve vel inter glareas, 
ade ^v pu'erior generatim eveniens, sive quidquam luxurians. 
pus Wee un ari podi crebris donati, ibidemve ex opposito ra- 
mus i : pubescenti. sericei, seniores. glabri, omnes spinis flave- 
jaiak daarin a internodiis longioribus, terminati; 
adultiores glabrae, et duriores: eand 'illa REIN : nos 
frutieis caespite, hine impulsus vi viec asl iet e 
quae tamen spinae aliter oculos affici S 
videantur. Folia opposita 
adnatis :ol; 
; dente in utroque petioli latere libero; dum folia decidunt 
