461 
Legi in Pyr. or., ad Roussillon, inter Ceret, et le Boulou, et ad Reynes 
contra pagum Tech, diebus 11. Maj., et 26. Maj. 1843; in Pyr. Catal. ad 
Berga, die 21. Maj. 1861; in Pyr. Atax. Corbar. ad Portel, die 6. 
Maj. 1843. Observavi ad Pamplofia, Jaca, ad Montagut contra Sarria, 
Narbonne, ad St. Ant. de Galamus , ad Casas de Peña. Apparet in 
Flor. Tolosan. ex Noulet, quod et Timbal confirmat, Eæcurs. Cor- 
birs. p. 11. 
Pulera species, saepius in locis siccis enascens, et tunc contracta 
et undique albo-serieea; ramosissima , diffusa, ramis adscendentibus, 
statura bipollieari, palmari, floribus gaudens luteo-citrinis; situs cali- 
diores exposcit. Vexillum alis et carina longius, lamina semi-orbicu- 
lata, emarginata; pubescentia ejus exterior, ab Endlichero inter Generis 
characteres commemorata, illuc omittenda erat, quia in digerendis ge- 
nerum plantarum charaeteribus, formae, neque superficiei attendendum 
est. Egimus modo de genere, in quo character iste quasi communis 
est, nec Nouleti blandimentis indulgimus. Stamina monadelpha, deeem, 
uno prae aliis minus adnexo. Stigma capitellato-ovatum, papillosum. 
Male DC. Duby caules decumbentes dicere, corollasque adpresse se- 
riceas, quum vexillum tantummodo extus puberulum sit; caeteraque 
petala undique glabra. Item pessime a Duby lec., cum DC. Pr. P. 2 
p. 156. n. 29., ad sectionem Lotoideam dictum est, corollam vix calyce 
longiorem, quum palam sit quantum ealycem interdum excedant in 
hisee speciebus petala, praesertim in hae nostra vexillum: hoc idem 
perperam susceptum est a Godron, eum Gr. Fr. p. 363., qui insuper 
dixit florum pedicellos brevissimos , quod non semper habet loeum; 
carinam glabram, sed et item alas esse declarare omisit, vexilli pube- 
scentia non bene definita est: loquutus insuper de bractea ad pedicel- 
lorum basim insertam, quam ego non percipio. Ita ut, perpensis om- 
nibus, fidem concedere nequeam Boissier, et Reuter, qui, Pugill. pl. 
nov. p. 29., ceu peculiarem speciem nobis proponunt eorum Argyrot. 
grandiflorum. : 
Locum Zanoni, Istor. bot, cap. 105. t. T6., primus induxit (quantum 
videre potui) Pollini Fl. Ver. 2. p. 467. u. 381., imitatus a Bertol. 
.c. Pollini non dicit se iterum vidisse stirpem e loco Zanoni autop- 
tico, Fugit hujus planta a nostra habitu (ut videtur, atque a deserip- 
tione confirmatur) erecto, superficie glutinosa, foliolis minoribus, et eo 
quod caloris sit impatiens, loeaque frigida potius poscat. Caeterum 
LI 
ui 
p. 969, n. 15) reprehendidit. Es ccn bel 
Specificum hodiernum nomen Linnaeanum rejeci, quia Gesner, eds 
Bauhine, potiori certe jure, hane sibi possunt vindieare por dis 
Linnaeo male cum Cytisis conjunetam , pejus argenteam e rei 
(a J. Bauhino, et a Tournefortio incaute mutuante), e ki 
seriptam, nullimode figuratam. Interdum in locis pupubus mM 
planta, omnino virens sese offert; in solo tantummodo BEEE: pi un 
cissimo, parva, et contracta remanens, tuneque albo-sericea, egens 
apparens; sed revera argentea nunquam dicenda, ne quidem n a 
legumina spectes. Qua de re reprehendendum aeque foret ign i 
nerieum Argyrolobii ceu improprium (Chesmone arg M we sihi 
lobium Eckl, Zeyh. excepta), ne quidem huie speciei «aptum, 
