486 
Caulis non est erectus (DC., Duby, Puccinelli, Godron, Dietrich), 
nisi in maerioribus individuis, et herbis quidem cireumventis; in evo- 
lutioribus, locis apricis praesertim, pollet habitu ramoso, patulo, dif- 
fuso, ramis in summitate floriferis ascendentibus; ex adverso, stirpem 
nimium cireumseripte observatam a Desfontaines, qui ejus caulem 
absolute procumbentem declaravit, Fl. Atl. 2. p. 193. Caules caeterum 
subangulati, saepe rubelli. Foliorum dentes parvi, sed manifestissimi, 
neque obsoleti (Seringe, DC., Duby, Dietrich). Racemi laxi generatim 
sunt, sed dantur etiam densi, tuncque M. compacta Salzm. pl. exsice., 
ut statuerunt Cambessed, Balear. ; Tenor. Syll., Moris l.c. ; Webb, 
Berthel. Phytogr. Canar., Caruel in Sched. pl. exsiec. Occurrit saepe 
peduneulus terminalis flore destitutus ; pedicelli longitudine calycis, 
arcuati. Calyces, dum fructus jam evoluti sunt, evidenter 10-striati. 
arina cum vexillo aequalis longitudinis, alae istis breviores sunt. 
Legumina vidi constanter monosperma, taliaque describuntur a Bau 
hinis, G., et J., Willden. Sp. pl. et En., Pers. yn., Loisel. Gall, 
Schousb. Marok., Viviani, Moris, Bertol, , Gussone, Sicil., Godr. Gr. 
Fr., DC. Fr., Cambessed. Balear., etc.; contra Seringe, DC. Dub., 
Dietrich, qui ea disperma dicunt. Et legumina sunt sub-ovato-orbicu- 
lata, nervoso-striata, striis areuatim dispositis cirea commune centrum, 
| € uno aut altero ramo conspicuis; semina ejusdem 
ac leguminis formae, tenuissime granulata. 
Statura plantae variat a duobus, tribusve pollicibus, ad palmum, 
pedem, et sesquipedem. Sic quae planta occurrit ad Pamplona rara, 
sub-simplex, nana, erecta; ad Rocafuerte, ad Lumbier, alibique, ob- 
venit majuscula, ramosa, sub-diffusa, ascendens, ramis sub-palmaribus; 
eadem infertiliore solo, et climate adhuc ealidiore, in Sobrarbe, a 
Mediano, ete. reperitur ramosissima, ramo principali erecto, robusto, 
pedali, sesquipedali, copiosioribus onusta foribus, stipularum dentibus 
evidentioribus , colore herbae etiam saturatiore. Seringe in DO. Fr. 
et ex eo Dietrich, patriam Galliam, unde Germani botanici primi 
speciem deseripserunt » indicare omiserunt. Non sic fefellit Sprengel, 
Syst. Vegt., 3. P- 201. ^. 12. Johannis Bauhini locum fidenter retuli, 
quamvis ubi eollegerit, vel unde attulerit sua specimina oblitus fuerit 
Cherlerus, Vir qui Provineiam, Occitaniam, sive Galliam N arbonensem, 
late peragravit , non dubito, quin eam stirpem cum aliis speciebus 
plurimis in istis locis collegerit medicus iste Basileensis , et forte 1n 
Ipso agro Monspeliensi , unde Salzmannus ad G. Bauhinum sua ape 
cmmina attulit, 
ynonyma evidenter comprehendit jam Magnol, 
excepto quod in fine deseriptionis J. Bauhini 
"e, angustioris loco perperam scripserit. Hun- 
, referentem Speciem probe distinetam, sub Trifolio 
: > D 44 quod forte M. parvifloram refert, ceu varietatem D 
ineptus adjunxit Gouan, FI. Monspel. p. 198, 
hi Tr (folium Plinii, Tournf. non Dioser, Observavi in ue 
jus generis speciebus, petiolog longitudine: deeurtari, ex inferioribu 
ad superiores planta Partes, et e contra in majorem longitudinem 
dinem et magnitudinem stipulas. 
