520 
Planta ramosa, diffusa, decumbens, coloris cinerei. Video vexillum 
oblongo-spathulatum, apice bilobatum, cum apieulo intermedio. Carina 
obtusa est, explieata apparens biloba, ut omnes a me examinatae ca- 
rinae obtusae, sie dictae, in aliis generibus etiam, videlicet G'enista, 
Cytiso, Medica, etc. Alaram lamina spathulata, cum dente obtuso in supe- 
riore parte, ungue filiformi; ad basim laminae conspicitur quaedam 
productio obtusa. Legumina polysperma. Pili fasciculati. : 
Astragalus Clusii (Clusii) Nob. 
Clus. Hisp. p. 469-70. A. Glaux L. Sp., DC. Astrgl. p. 122. n. 22., Pr. P. 2. p. 288. n. 60., et 
cum Dub. p. 142. n. 7., Pallas Astr. p. 36. n. 41. (qui specim. Corbar. deserips.), non It. (iste hy- 
poglottis L. est, ex Ledeb. quoq.). A. granatensis Lang. ex Bung. Pereboom Mat. veg. Dec. 1. t. 8. 
f. 3., et Dec. 3. t. 29. f. 36. Clus. Rar. pl. hist. 9. 1. 6. p. 240-1. f. 1., Lob. Obs. p. 526. f. 2., Icon. 
2. t. 80. t. 2., Dod. Pempt. p. 551-2. f. in p. 551., 2.a, Dalech. Hist. p'. Lugd. p. 488. f. 1., J. Bauh. 
Hist. pl. 2. 1. 17. p. 341. f. infr., Moris. Hist. pl, Oxon. 2. S. 2. p. 100. t. 8. f. 6 
(*) Flor. Jun. Fruet. Jul. In Pyr. Atax. humilior., calidioribusve. 
Habui a Delort ex Levretes . 
Legumina callosa dictitarunt, eum Linnaeo, Lamarck, Scopoli, Will- 
denow, DC., Sprengel, Loiseleur, aliique; hirsuta DC. (in speciei de- 
seriptione); villosa Id. DC. in Pr., villosissima Godr. Gr. Fr. lanata 
Pall. Astr c. Reapse ego, cum Dufour (Boug. St. Phil., Moænt. n. 13.) 
calloram vestigia non percipio, et in leguminibus villosis sisterem, cum 
DC. Pr., Mut. Fr., Dietr. Syn., non sine irrisu erga DC., qui Priimi 
se legumina nunquam vidisse fatetur ; neque auctorem ab eo citari 
video, qui legumina villosa declaraverit. 
De vita plantae nil certi constitit Clusio. Annuam generatim faciunt; 
C. etiam, qui radicem suffrutescentem descripsit; biennis videbatur 
Pallasio; Godr. Gr. Fr. p. 441. sine mora perennem declarant; eis 
plaudo. Villositas plantae efficitur e pilis fasciculatis. 
Glaux Gesneriani Codicis, cf. Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. tab. 
lign. 15. f. 199., satius, me judice, ad A. hypoglottidem L., DC. Astr. 
n. 18., adduceretur, quam ad nostram speciem, ut innuit Sprengel in 
Dissert. de Germ. r. hrb. Patrib. p. 22. (ult.). 
Ex quo Clusi, ae Sprengelii sententia me non suasit, ut hane 
speciem pro Glauce Dioscoridis recognoscerem (l. 4. e, 139), tune ne 
nomen specificum quidem suscepi, et stirpem ab ejus inventore cele- 
berrimo et certiore denominaveram; cf. quae dixi ad Vroediam. 
xerunt. Horum Astr, Clusii absque necessitate depromptus est, extant 
Jam ab anno 1784 Astr; fruticoso Asso. Nec ceu denominator de A. 
fruticoso extollendus fuisset Pallas, qui, It, et Astr., speciem saltem 
triplicaverat: pro hae specie denominationem Astr. frutescentis, ex 
C., suscipiendam esse reor. 
De A. fruticoso Ass. quaedam animadvertuntur inconsiderantiae. 
Ipsum Asso tab. 2., nec 3. citare: eum susceperunt Fischer, Boissier, 
Reuter, et ex hisce Bunge, post inde Clusii principem loeum (ISP. 
l fp. 215-6. fig., 17.) in Hist. 9. p 216., aut cum Boiss. et Reutr. 
(Pug. p- 50.) iu Hisp. 2. p, 216. converterunt. Fischér (n. 164), Bung. 
(n. 502.), eui locus est in Rar. pl. h., foL, 1. 1. p. 107-8. fig. Insuper, 
Boissier, et Reuter eitant Astr. Oryet.. Arrag., loco Asso Oryet. Arag^ 
et Arrag. seripserunt pariter Fischer, et Bunge. 
