533 
C) Flor. Jun. Jul. Fruet. Jul. Aug. In Pyr. med., orient., prae- 
sertim mediterraneis. 
Legi in Pyr. Catal. ad Camprodon, sub l Ermita, die 20. Jul. 1846. 
Habeo ex Tarbes a Deville, in Dulac. Fl. Haut, Pyr. non enumeratur. 
Reperitur ad Toulouse. 
Petioli teretes sunt, de quo nescio cur dubitaverint DC. , Duby, 
qui patriam ignotam dicunt; stirpem mediterraneae regionis censet DO. 
Alph., Geogr. botg. 2. p. 960., et p. 982., 986 
Pro certo species hodie se diffudit extra regionem mediterraneam 
utique; in plagis ealidioribus, interdum etiam culta fuit, ut in /Egypto 
hodie consueseunt (ex Delile, Hist. pl. cult. en ZEgypt. p. 14.), alibique 
etiam, quod nostram interpretationem de Phaseolo antiquorum valde 
probabilem reddit. 
P. arvense Flor. Graec. cum meo identico reapse non existimavi: 
dubium unieuique movit Lindleyi observatio: « Species verosimiliter 
a P. arvensi plurium auctorum diversa pedunculis longissimis, stipulis 
obtusissimis, et foliis semper bijugis. » Et Grisebach, Rum. Bith. 1. 
., P. arvense Fl. Gr., et Moris Sard., a stirpe septen- 
trionali diversum judicat, illumque ad P. elatius M. a Biebrst. perti- 
nere existimat. Sed elatius istud a quibusdam a P. arvensi non amo- 
vetur. Quod non percipio est, dixisse Kunth, Flor. Ber. ed. 2. p. 249., 
De Ochro Hipp. Theophr. ef. quae dico postea ad Lathyrum cur- 
rentifoliwm. 
Ervum Plin. Tournf. Nomen genericum bonum, dummodo eum 
speciebus nostris maneat Erv. Ervilia L., quod Ervum Plin. re h. 
l. 18. c. 15. vel 38., ejusdemve Ervilia etiam, ibid. c. 7. vel 10., ete. 
l ; : lantam 
Ervum plicatum caeterum, eum Moench, melius est hane dicere P Ervi 
e 
E ups 
