541 
n. 13., ed. 2. p. 214. n. 9); et eum eo Caruel Pr. Fl. Tosc. n. 584.: 
eidem favebat opinioni Bertoloni, sed eam dereliquit , eumque laudo. 
Nam inspectio speeiminum V. villosae ex agro Berolinensi, distinctionem 
specierum mihi suasit, nec tanti facio contrariam Neilreich sententiam 
in Maly Enumer. pl. austr. p. 316. ujus V. villosae pulerae extant 
icones Waldst. Kit. pl. rar. Hung. 3. p. 284. t. 254., Sturm Heft 31 
Dietr. Fl. Bor. v. 9. n. 645. 
rar. cr. Belg. fase. D. p. 38. 
Quomodo sustinere potuerunt Tenorii denominationem de specie, 
quae fructum glabrum gerit? posteriorem etiam Hostianae, de stirpe, 
quae revera flores versicolores ostendit. 
v, 
Hane speciem patrocinatur Crépin, PI. 
Vicia pseudo-Cracca (Caesalpin.; Cupani?) Bertol. Rar. pl. ital. Dec. 
1810. V. Caesalpini N. Dunalia p. 91. sub n. 80. 
Caes. Herbr. Tornab. 1563. fol. 107. n. 458. De Cupan. infra. Bert. 7. p. 487. n. 9., et V. 10, 
. 510. , Moris Sard. 1. n. 380., DC. Dub. p. 148. n. 7., Nob. Sch. cr. n. 80. V. littoralis Salzm., 
Loisel. Fl. Gall. ed. 2, T. 2. p. . n. 10. Cracca Bertoloni Godr. Gr. Fr. p. 470. V. Cracca La. 
Peyr. Herbr. partim; V. Nissoliana Pourr. Herbr. Matr., partim; V. polyphylla Colm, Cat. pl. Catal.? 
V. tenuifolia b longipes DC. Fr. Suppl.? 
Legi in Pyr. or, ad Roussillon, inter Montesquieu et Laroque; die 
vavi ad Cardona, Prats, Camprodon, Setcasas; à la Sidri;re de Fitou 
Timbal, et Gautier. 
Variat caule brevi aut elongato, racemo multifloro aut paucifloro, 
puberula et glabrescens, raro floribus albis, qui generatim violacei oc- 
eurrunt. Vexillum est bilobum. 
Colitur in agro Ruseinonensi (ut alibi coluntur Vicia sativa, Tri- 
folium. incarnatum , Trigonella Foenum graecum) ibidemve spontanea 
interdum in campis amoenissime luxuriat. 
V. polyphylla Flor. Graec. Sibthrp. C. 1. p. 86. t. 699. (non 
Desf.) olim suspicabar eamdem hane speciem referre, quod tamen, 
neque Moris, cui dubia mea communicavi, nec Gussone, et Bertoloni 
confirmarunt, donec hane susciperant sententiam Bory Chaub. Fl. 
Pélop. p. 48. n. 1179., et Grisebach , qui iconem illam, saltem, ad 
nostram speciem mavult, ei V. villosa Roth g austral., Spicileg. Fl. 
Rum. Bith. p. 81. n. 180. Obstat Tenore, qui in Annot, ad FI. Graec. 
Sibthorp. figuram illam clamat ad suam V. Rosani, Fl. Napl. 5. p. 115. 
Cf. Rendic. Lavor. Accad. Sc. Napol. T. 1. (1842) p. 95. — 
Toleravi inconsultam Bertoloni denominationem, quia aliae, quae 
memoriae meae sese officiunt gravius etiam peccant. Praestantiorem 
defero. Vocem pseudo, de qua adeo abusus est Plinius, vellem e ser- 
mone botanico prorsus dejici. : kot 
Voluit ad speciem a se denominatam Bertoloni Cracc. hirsutam, 
incan., florib. alb. siliq, pilos. Cupan. Suppl alt. p. 23., a venim 
praeteritam. Et reapse, dum legumen pilosum aiee e rig 
ipse Bertoloni , omnesque, legumen in V. pseudo-cracca glabrum 
gnovimus. 
Vicia aristata (Ray) Dulc. Hauts. Pyr. n. 926. a Ee 
Ned yn. ed. 1. p. 131. Or. sylv. nostr. MAS sil ien ens dois JD rni Orobus r^ 
Vaticus li ooie Bec $3. di dc P" 391 n. 3. Loisl. Fi. Gall. ed. 2. T. 2, p. 142. n. ti., Spreng. P. 
