558 
Caules ex una radice saepe plures, tetragono-compressi. Foliola 
per nervos rarissimis induta pilis, submarginata, et ciliolata, in supe- 
riore pagina videntur punctata, caeterum foliola caulium sterilium 
breviora ae latiora prae aliis, stipulisque angustioribus fulta. Pedun- 
euli quadrangulares, foliis duplo, triplove longioribus, soluti in pedi- 
cellos, quorum unusquisque fert bracteolam ad illius basim. Flores 
pallide caerulei, vel violacei in vivo, sub exsiecatione saturatiores. 
Calyx glaber, dentibus per marginem membranaceis. Vexillum ple- 
rumque caeruleum , alae et carina pallidiores. Carina ante apicem 
gibbosa, gibbere, vel crista rosea; alae in lamina inferne et anterius sac- 
cato-convolutae, ut involvant denticulos laterales carinae. Stigma spa- 
thulaeformis, superne glabrum, inferne pubescens. Carinam obtusiu- 
sculam, et bidentatam (neque acutam, et integerrimam ut in sequente 
speeie) observavit Gay l.c. 
Variat statura majore (sesquipédali), foliis latioribus, totoque habitu 
robustiore, et floribus roseis, albentibusve. 
Male definita species a Seringe in DC. Pr., P. 2. p. 376. n. 25., 
quem imitarunt DC., Duby. Folia sunt saepe unijuga, et bijuga, raro 
sub-trijuga; foliola non sunt obtusiuseula, sed, superiora praesertim, 
talia ut ferme aeuminata dici possint, eaque pubescentia raro offendes, 
unde nomen specifieum canescentis minus opportunum videatur; pejus 
autem est illud filiformis. Stipulae non tantum petiolum subaequant, 
sed eum generatim superant. 
Suspieatus sum varietatem floribus albis (quam legi ad Viguezal) 
sumptam fuisse a nonnullis, et a Bentham praesertim (Cat. p. 110.) 
pro Menk. alba, Orobo Auctor., dum eam indicarunt in Pyr. or. Conflent 
à la Trancade d' Ambouillà, ubi nec ego vidi, neque ex hoe loco degit 
in Herbariis Coder, et La-Peyrouse, quamvis sub suo O. albo, O. en- 
sifolium b La-Peyr. Suppl. citet ipse Bentham. Prosequuntur incita- 
tione de la Trancade d'Ambouillà Godr. Gr. Fr. sub eorum Or. aspho- 
deloide (Menk. asphodeloide Nob.) Fl. Fr. p. 489. Magnam hujus M. 
canescentis affinitatem cum M. asphodeloide tetigit Koch p. 225. sub 
n. 4. b, ubi dieit: O. canescentis varietatem floribus sulphureis esse 
O pallescentem M. a Bieberst. Taur. Cauc 152.; et O. canescen- 
tem, M. canescentem , varietatem M. albae declaravit Schur Sieben b. 
Ver. (1859) p. 98. Sed ego suspicionem dimittere nequeo, notam illam 
e floribus sulphureis desumptam fuisse e speciminibus eu 
sulphureos autem in vivis individuis unquam deprehendi, ut vix eredam 
bus individuis visos fuisse. 
Menkenia ensifolia ("'ossani- Caroli) Nob. 
Toss. ex J : 3 : 4 Hist. Natur. 
Par. T. 2. (1815) p. 303., Hist. ab obus ensifolius La-Peyr. in Mém. Mus. Hist T. 2. 
dnd i; - abr. pl. Pyr. Suppl. p. 101., et p. 104. n. 9., Loisl. Gall. ed. 2. £ 
xi 142. n. 9. N. Sch. cr.n. 79. 0. canesconi b Serin M Da. : : Pi 
La-Peyr. ' sites P. 489., partim, O. ensifolius La-Peyr. Herbr., et O. atr 
ao cit RENE Hist. 2 pl. Pyr. p. | Fratia sotiei inscriptum in scheda am 
La-Peyr. l. prius c t u^ gr omes anterior respondens florae, altera posterior se referens ad supp 450 
f. 1. ead. DO TNNT NM. EI. p. 396. f. 1. evidenter; Chabr. Sciagr. P- 
9, Flor. Jun. Jul. Fruct. Aug. In Pyr. med. septr. editioribus. 
