569 
Panek., T. 11. p. 422, pro Diserrula mediterranea N., a qua sententia 
ego abhorreo. A renatis litteris quidam botanicorum illud interpre- 
tarunt pro Securidaca majore Matth., vel Securigera Coronilla DC. 
errorem correxit Adanson genus illud Securidicam Elsotam nuncupando, 
Fam. pl. 2. p. 358., et p. 553., cui videtur respondere etiam Mei- 
bomia Heisteri, ex Fabric. En. pl. hrt. Helmst. ed. 9. p. 811. 
enus non adeo antiquum, cujus vetustior species ad Monspelium 
detecta est, a Botanicis, dico in honorem familiae Banal Monspeliensis, 
e qua plures exiere botanophili, quorum scripta (reapse parvi momenti) 
nec Haller, neque Miltitz, non Pritzel, ex toto vel agnoverunt, vel 
indigitarunt. 
Banalia humilis (Cherleri) Nob. 
Cherler apud. J. Bauhin., et G. Bauh. sub eodem tempore. Hedysarum humile L. Sp.. Willd» 
Sp. pl. Diadelph. p. 1244. n. 98., 3 i . 4. Se, St 
Petersbourg, T. 6. (1846) p. 63. n. 14., DC. Dub. p. 148. n. 2. Hed. Fontanesi 
sp. n. . H. Bovei Boiss. Reut. Pug., ex Coss. Voy. botq. Alg. Boiss. Lc. t. 56. J. Bauh, Hist- 
pl. 2. 1. 17. p. 336. f. 2., Chabr. Sciagr. p. 153. f. 4. 
9; Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. In Pyr. Arag., orient., Atax. 
cum Olea. 
Legi in Pyr. Arag. cirea Piedra tajada, diebus 94, et 25. Jun. 1850. 
Observavi post Ayerbe ld. Escavezas, aliis las Cavezas; ad Sijean, 
in Roussillon. 
Planta diffusa, nee erectiuscula. Petala marcescentia, sero tantum- 
modo caduca. Ego asserere non auderem, num ysarum obscurum 
Asso Synops. st. Arag. n. 707. ad Aleaniz observatum pertineat ne 
ad Onobrychidem supinam, aut potius ad hane Banaliam humilem, adeo 
mancae sunt notae ab Asso traditae, ita ut deficiente planta autoptiea 
res declarari nequeat. Huic postremae speciei attulerunt Losco y Pard. 
Ser. ineonf. pl. Arag. p. 34., sed locum nullum specialem de specie 
indicarunt. 
Onobrychis clypeata aspera minor, G. Bauh. Pr. p. 149. n. 1., seu 
On. semine clypeato G. Bauh. Pin. p. 350. nm. 4. a Pluken. Almg. 
p. 269., Phytogr. t. 50. f£. 2. relata ad Banaliam spinosissimam, 
sive Hedysarum spinosissimum L., a Boissier ipe ndn epo 
speciem confirmata, Voy. botg. Esp. n. 547. (lapsu calami nomen i 
brychis in Ononidem a Boissier mutatum), mihi potius cum Per 
Inst. r. hrb. p. 401. n. 2., et Linnaeo, Sp. pl. p. 1058. Ua 40. , 
B. hwmilem pertinere videtur. Et hane G. Bauhini Onobrychidem y 
merat Magnol, Bot. Monspel. p. 191., ut et Hort. Monspel. ^ : 
nobis quoque autopsia loci, ad St. Loup, pro Banalia pa py 
stratam. Altera stirps, quae Polygalon min. saxat. J. Bauh. i 
P. 335-6. f. l., Chabr. Sciagr. p. 153. f. 2., quam se mesme his 
potuisse fatebatur Magnol l.c., mihi quidem ignota. — em 
Caput galli, tune temporis in agro monspeliensi parum tusa 
flores luteoli describuntur! 
