636 
Legi in Pyr. Arag. ad Sobrarbe, ad lAinsa, die 2. Jul. 1845. 
Habeo a Deville ex Pyr. septr. med. infr., qui se vidisse declarat ad 
Madiran, Laslades, Castelvieilh, Marseillan, Osmetz, Labassi?re, Lhieris, 
Chateau de Bramesaque (Barousse), et Anla. 
Üuriosissimus est lusus descriptus a Thunb. et Wahlb. Fl. Gothob. 
n. 540. 
SECTIO 3.* SPIRAEAE GENUINAE N. 
Spiraea crenata (Tournefort) Gouan Ill. p. 31. n. 2. 
Sp. hispan. hypericifol. crenat. Tournf. Elem. botd. p. 490., Inst. r. hrbr. p S. hvperici- 
in DC. Dub. 
: Won. d b 6g. Maxim. Lo- p, 179. B. po Waldst. 
Kit., Koch Add, corr. ps. 1022.? Sp. n. 87. Asso Enum. stirp. Arag., in Oryctogn. etc. p. 167.; S. acu- 
tifolia Willd, Eu. ex Ledeb. Ross., cum S. thalictroide et S. aquilegifolia Pall. It., varts., Spir. (am- 
cred., et p. 34. t. 18. f. 1. thal., et Pall. It. 3. App. p. 834. 
h Flor. Maj. Fruct. Jun. Jul. In Pyr. Navarr. Arag., cum Olea. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Lumbier, die 16. Maj. 1845; supra San- 
guessa, ad Yesca, die 8. Aug. 1844. Ex el Soto de Sadal ad Pamplona 
mihi demonstrata est ab opt. Uriarte. Circa Huesca in collibus ultra 
Pebredo vidit Asso. 
Foliorum erenae variant numero, interdum vix apparentes, alias 
profunde occurrunt. 
uae species erit S. crenata Willk., quam dieit Hungaricam, nec 
Hispanicam , apud Losc. y Pard. Ser. pl Arag. p. 34. not. 3.? Sp. 
crenata ab Host, A. 2. p. 15. n. 5. indicatur in Banatu circum- 
scripte. Sp. crenata Ledeb. Fl. Ross. fasc. 4. p. ll. n.2, Pal M 
Ross. p. 35. 19. alia species est, item S. flabellata Bertol. apud 
Guse. Pl. Rar. p. 205. t. 40., Fl. It. 5. p. 179. n. 2., eui (ueque 
meae plantae) pertinet Barr. locus, Icon. t. 564., in viciniis Spo- 
leti (Umbriae) a Barrelieri, et a Mauri observata planta. Non per- 
cipitur quomodo ad suam speciem citaverit Pallas. Sp. hypericifolia 
Schk. Handb. 9. t. 134. figura generalis, et jS. crenata Schk. Ibid. 
folia tantum exhibens, vix ae ne vix a mea stirpe divellerem, quam 
sat clare definitam non reperio a Cambessedes in Spir. Monograph. 
Sp. hypericifolia Hayn. Term. bot. t. 36. f. 5. parum a mea stirpe 
recedere ea quidem visa est, et reapse in hane, polymorpham, speciem 
intrare videtur. Linnaeus confuse egit de Spiraeis hypericifolia, et cre- 
nata Sp. pl. p. 101. neque Seringe apud DC. Pr. P. 2. p. 543. n. 45. 
sat clare eas explanavit, utpote qui sub var. d crenata de patria prae- 
cipua Hispania siluit. Num Sp. crenata varietas foret S. hypericifoliae 
dubitavit quidem Link, Handb. 2, (1831) p. 96. n. 2.; hoc affirma- 
verat jam Spreng., Hyst. Vegtb, 9. (1825) p. 502. n. 3. Auctoritatem 
primam Tournefortianam citavi; si alia extat obscura procul dubio est. 
Probabiliter redeundum erit ad Sp. hypericifoliam, de qua cf. Cam- 
bessed, Mongr. Spir. p. 21. n. 1. (expurg. synon.), Bung. apud Ledeb. 
Fl. Atl. 2. p. 214. n. 3. g, Ledeb. Fl. Ross. 2. p. 12. n. 3. 
Rosacea repudiata. 
Geum Thomasianum Ser., DC. Dub. p. 166. indicatum est in E 
renaeis, circa Mont-Louis ex Thomas; plures incassum plantam requi- 
sivimus, legitimam, aut hybridam, eum ea convenientem. De ibrida, 
