646 
Ego ad Camprodon unicum saepius petalum deprehendi, sed et sex 
petala obovata pallide rosea (nec alba ut Duby) conspexi, quamvis 
interdum linea mediana saturatiore conspicua essent. Antherae fusco- 
atrae. Calyx revera sub-compressus. Folia opposita, obovata, in pe- 
tiolum angustata, sive basi attenuata, apice rotundato-obtusa. Planta 
annua, ramosa, prostrata, repens, glabra, coloris pallide virentis, saepe 
erubescentis, odoris vix ulli, saporis parum notabilis; vivens in limosis 
locis, sub-humidis, aut in fossarum fundo, interdum ab aquis tecta, 
generatim vix ullam sui curiositatem excitans, unde evenit ut etiam 
botaniei de ea serius loquuti sint. 
Linnaeana Peplis videtur a suo Lythro differre calyce breviore, 
atque campanulato, alia nota vere notabilis non percipitur, nam eae 
quae dantur in aliis circumstantiis plurimis pro specificis potius quam 
pro genericis adhibitae sunt; nec illa supra indicata mihi tanti est, ut 
valeat ad genus sustinendum. [ntimam Lythri, Peplidis, nee non Am- 
manniae affinitatem perbelle declaravit Jordan le. ps. 15-7. Midden- 
dorfia etiam tam affinis est Chabraeae compressae, ut illa quoque ad idem 
genus adsocianda videatur. Video ego quidem Peplidem erectam Req. 
praestantius harum stirpium unionem sub uno tantum genere indicare, 
prae Ch. hyssopifolia etiam, qua considerata, non potuit quin excla- 
maret Haller: « Ambigit inter Salicariam et Peplidem , et utrumque 
forte genus conjungit. » En. pl. hrt. agr. Gotting (1753), p. 160. cf. etiam 
Helv. p. 379. sub n. 856. Summa ete. Et quamvis Lythrum anomalum 
suum majoribus prae Peplide Linnaeana characteribus polleat, attamen 
ex eo peeuliare genus instituere noluit Aug. De St. Hilaire, quem con- 
feras in Ann. Sc. Nat. Par. Ser. 9. T. 1. (1834) p. 5. « Peplis est 
nomen superfluum » L. Fl. Lappon. n. 128., non eodem ac ejus sensu, 
ego denique repetam. 
Aune, si libet, comparentur notae genericae de Peplide a Berto- 
loni datae Le. p. 231., cum illis generis Lythri, Fl. It. 5. p. 9., et cito 
palam erit, quanto artificio, quanta sermonis diversitate, aut inaequa- 
litate de similibus dum ageretur effuderit Bertoloni! 
Nomen Peplidis a Linnaeo usurpatum graecae originis est, non unum 
e synonymis Portulacae, ut scribit Theis Goss. botq. p. 952.; non simile 
Portulacae, quomodo declaratum est a Bohem. Lexic. p. 154.; nee de- 
TIvatum a Peplion, uam foret ejusdem significationis, ut maluit Hook. 
Brit. Fl. ed. 1. p. 151., ed. 5. (1842) p. 117., sed legitimum, recep- 
tumque nomen Dioscoridis Tithymali Peplidis. Quapropter maxime re- 
prehendendus fuit Linnaeus, dum | Peplidem pro genere, quod nee suum 
erat, suscepit, post habita Dillenii Portula; verebatur (Fl. Svee.), ne 
magna nominis similitudo cum Portulaca id minus acceptum red- 
deret (sed pejus erat identitas sui nominis cum remotiore planta), aut 
quia illud diminutum e Porta contrarium foret legibus saepe concul- 
faeti silens, Inde quasi laudandus fuit Adanson, Fam. pl. 2. p 284., 
qui novum Chabraeae nomen proposuit, inter tot praestantius, mihique 
utile. Quoad Michelii prolationem non erit supervacaneum observare 
ea quae ab aliis praetervisa sunt. Primo: figura J. Bauhini, Hist. pl. 
3. (nec 2) p. 372., similis eae eonspiciendae in ejusdem auctoris opere 
Fontboll. P. 2, p. 194, pertinet potius, me judice, ad Stellinam sta- 
