N 
659 
consonantia, vel ab eadem origine, et auctoritate orta mihi recipienda 
tantammodo sunt, dum affinitas, nec similitudo tantum adsit, Sed quae 
affinitas, quae similitudo, quaeso, generis nostri cum antiquorum Ücimo, 
eum Ocimo Basilico Neotericorum? Ocimastrum, recte loquendo, non 
nisi Labiatae, Ocimo proximae, nomen esse posset. Diversis a nostris 
motus rationibus Dulae (Fl. Hauts Pyr. p. 328.) Circaeam aeque re- 
spuebat, eique nomen Zegmi dabat, de nominis explicatione oblitus. 
Nomen ideo obscure oblatum, rupturam, ni fallor, significans, vix reci- 
piendum fuisset de genere fructo dehiscenti donato (charactere in 
Regno Vegetabili saepissime repetito) minime vero opportunum ad 
designandas species fructu indehiscenti praeditas. 
Pigebat me videre Stephanorum doctissimam et celeberrimam fa- 
miliam sine obsequio apud nos manere, quam injuriam, occasione data, 
reparare studeo. Dico, ergo genus Carlo-Stephaniam -in honorem Ca- 
roli Stephani Galli, qui libros laude dignos de Agricultura composuit, 
deque Re herbaria plura notatu dignissima protulit in ea praesertim 
opella, quae De Re hortensi inscribitur. Compositum nomen, quod 
quidam naso suspendet adunco, sed quod laudavisset Heister, quem 
conferas, De plantar. nominibus Regul. 16., ne oblito quidem Ponte- 
dera, Epist, Diss. T. 2. p. 35. 
Non potui Stephaniam nude dicere e Willdenowi Stephania, ordinis 
Capparidearum recepta, ita nuncupata in honorem Fr. Stephani Profess. 
Mosquensis. Nec aequum est e consonantia nominis unum, et alterum 
de Botanices Seientia bene merito bonore debito frastrare, quod dietum 
velim pace L. Phil. Bot. 8 221., et obsequentium ; exemplis, porro, 
mihi faventibus La Billardióre, Ruiz, et Pavon. 
Stephania Loureir. commode Clypeam Blume nuncupari potest, 
cum Decaisne, Wight, Arnott, Meisner. Relatum quidem est, hujus 
generis prototypam speciem ab antiquis herbariis quibusdam Herbam 
divi Stephani denominatam fuisse; sit ista nobis Herba docti Stephani. 
Carlo Stephania major (Tragi) Nob. 
> Š . St. h. p. 843; n. 2. Circaea Lutetiana Lobel. Obs., et Icon., L., Koch 
p. 0j. DP Ne far ud oon Gaud. 1. n. 48., DC. Dub. p. 189. n. 1. C. Lutet. La-Peyr. Herbr.; 
. k. Fr.. C. erecta Gilibrt. Exerc, Phytol., C. Dalechampii Ovid. Montlb. Hrt. C 
Ind. p. 27,; Ocimastrum verrucosum Gesn., et J. Bauh., Regmus lutetianus Dulc. čngl. Bot. v. 15. 
n. 1056., Curt. Flor. Lond. ed. Grav. V. 1. t. 1., Ball. Herb. Fr. t. 297.. Poit. T ar. k : 
t. 7., Flor. Dan. *. 210., Fl. Batv. v. 4. t. 291., Sturm Heft 23., Prev. et Hayn, h. pl. e das 
p. 2l. t. 37. k. b. 2. ¿ on S í UB dadas v. 9. — aee n Š 
M. B 38, £ i. : . Sem. pl. p. 114. t. 94. f. 6., Berger. Fhyionr . . 
Dé. Pi. Bees d 98 shbb. Hrt. Rom. T t. 56. H st, pl. P E m t xr is 
Icon. t. 730. f. 2., Ovid. M . 1. 98, p. 977. f. 1. Lob. " 
P. 137, f. t., Icon. t£, 969. f. 
2. 
9, Flor. Jul. Aug. Fruct. Aug. Sept. In umbrosis, nec ew 
Legi in Pyr. Cantabr. ad Arreghuy, die 20. Jul. 1841. Habeo a 
Deville ex Artigolet (Azun). à 
Planta late diffusa in Pyrenaeis ad casus aquarum, margines ne 
morum, sepes, et similia loca, mediam montium regionem d 
tenens, prediligens loea argen " humida. Flores per Fyren 
eneratim albi, rarius rosei observantur. 3) 
g Nallié vidi& braeteolas in individuis hujus speciel ae erii o 
observatis. Visiani, Dalmat. 5. p. 200 n. 1599., eas se vi P dde 
in speciminibus Americanis ad Missouri lectis. ce n T 
est in hae specie, inque C. intermedia ex Wight, et Ducharir 
s 
