671 
Petala interdum infra medietatem macula virescente subrotunda, 
vel oblonga notata, quam duae striae transversim sitae comitant. Sta- 
mina aurantiaea. Pili et glandulae variae occurrunt. Herba aliquando 
erubescit. 
S. stellaris L. apud Wulfen Le. caulibus, foliisque pilosulis, petalis 
quidquam inaequalibus, fere intermedia est inter formas s.c., ut inter- 
media est ea planta, quam nomine S. leucanthemifoliae evulgavit Rei- 
chenb. Fl. Germ. exsice. n. 1735. Sed praetereundum non est, in 
forma quae S. Clusii petala aequalia vidisse Sternb. Rev. Sar. 9. 
p. 14. n. 21., sieque Engler l.c. n. 49. 
S. dubia Pourr. s.c. proeul dubio S, stellaris est; nec aliter judi- 
cavi de S. foliosa Pourr. quae mihi videbatur sistere monstrum pe- 
duneulis protraetis, interrupte foliatis, foliis congestis, aut solitariis: 
legebat eam a la Cabeza de yegua, mense Sept. Pourr. Consimilis 
lusus memoratur et fingitur a  Linnaeo, Fl. Lapp: n. 175. t. 2. f. 35 
à quo item parum diversum quoad naturam ejas, alterum judicamus, 
qui nomen S. foliosae tulit apud R. Br. S. propagine Pourr. status 
aller insignis ejusdem speciei videtur, in quo conspiciuntur, caulis 
ample paniculatus, laxus, et bulbilli propaginei ad axillas foliorum 
inferiorum. Species admodum variabilis insignem alteram obtulit formam, 
quam descripsit, et figuravit Adams in Mem. Soc. Natur. Moscov. T. 9. 
p. 241. t. 13. f. 2. pone observationes a se ipso in Pyrenaeis factas 
(cf. le. p. 248-55.), et hoe mihi amplius etiam voce confirmavit (Junio 
1837); mox ipse ego repetitis observationibus, de recta illius sententia 
certior factus sum. De qua re nullum superesse dubium potest iis, qui 
hue et illuc per Pyrenaeos propitio loco, potissimum vero, ut mihi 
sese obtulit occasio in Valle d’ Aure ad Rieumajore sub le Port de Plan, 
rem hane perpenderint. Quae opportunitas quum defuerit Zetterstedt, 
causa fuit, qua a vulgari sententia non recederet, utque legitimitatem 
Speeificam falsae speciei sustineret, Pl. vase. Pyr. princips. n. 500. 
Alii admodum faciunt S. Clusii esse plantam fragillimam, comparata 
cum S. stellari. Quid mirum si planta enata ad rupes umbrosas, - 
sese evolvens, prolixior facta minorem tenaeitatem gerit? ju de 
ale perpensum a Gouan Clusii locum (forte 5. —— 
eujus aequita'e dubitaverat jam Sternberg Rev. Sax. p. IV. n. k 
ab hac specie expellendum recte judicavit Destine E sd 
© asss | 
ceu varietates di- 
yma S. Clusii 
tilem vidimus apud eum, in Flor. Pyr. pl. exsiec. 
fase. 8. n. 147., dum ille stirpes, de quibus egimus, 
stinctas evuleavit , unieuique formae extrema (does 
Gouan, et S, leucanthemifoliae Pourr. ipsum contulisse. ciei 
Map : li Allioni, hujus spe 
Aon percipitur qua mente in S. B»lar f 
varietatem viderit Don n. 11. 
SECTIO 5.» HYDATICA Tavscn. 
Saxifraga cuneifolia (Matthioli? Gesneri) L. Sp * 488. a, et 2. crt. 200. a 
Matth. in Dioscr. ed, Valgr. 1554. p. 499. f. 2, ! bae ves DC. Dub. p. aur ry ri 
pé. V. infr. Koch p. 299. n. 24., Bert. 4. p. 478. n. 20., Gaud. 2. D Siter. ad jpsum Retz ex Engl. 
"nS EAT. ; ente Dryand. in et S. excavata Kunz. 9^ Hon 
Peyr Herbr.: S : e F 
ona Tbr.; S, umbrosa Retz Scand. ed. 1., mon ^ r 
davurica Hort., "kar Willd € Don., S. multicaulis Lang. exe nh , p. 291. t. 13. "a. 4076., Act. 
Waldst, Fit, un man v p. 43-4. t. 44., Sop. FI: NES y. 4.); Gunn. Norv. n- 
3., Bert, fil. It. apennin, p. 19. t. 9. f. 2. (cf. Nov. Conim. 
