. í 693 
Legi in Pyr. septr , : 
Bae ES "ec ki Cascade du Lac d Oo, die 5. Jul. 1838. 
Vidit hermaphroditum et decandr i i 
reducendam esse contendit jam s mnm edit. wee 
mox apud Roem. et Uster Mag. bot. 2. p. * uod et 3 6n c 
nixus observationibus demonstravit , substinuitq : : rien 2 
: : gue que DC. in Pl. suecul. 
oM observationes confirmarunt et laudarunt Afzelius 
^ es Ys dE. PP observats., in Roem. Archiv, V. 3. 
Nimium Linnaeo indulgens ab istis discessit Smith ui scripsit: 
« Pionai occasionally as it is said with both organs Sdi c 
this is usually in appearance only, and though Mr. Dahl has obser ed 
em to be sometimes five - cleft and decandrous, I cannot for that web 
concur with the learned Schreber, in making the planta. Sedum See his 
Gen. pl. n. 839. » Sm. Engl. Fl. 4. p. 246. In Gener plant edit. a 
Schreber, quae eoram habeo, porro, conspicitur Rhodiola ceu genus 
proprium, V. 2. (1791) p. 693. n. 1532; reapse in p. 839, proposuit 
cum Dahl Fhodiolae unionem eum Sedo, sed non effecit. Primi post 
Linnaeum conjunxerunt Haller, Ludwig, Scopoli. 
Revera, jam Dillenius in litteris ad Linnaeum, datis Ozford 16. 
Maj. 1787. (ef. Sel. corresp. Linn. ed. a Smith T. 2. 1821. p. 94.) 
identitatem genericam harum specierum percepit; quam declaravit 
Hallerus quidem, in litteris ad Linnaeum, datis 8. Apr. 1746. et. 27. Jun. 
1746. (ex eadem collect. ps. 387., et 394.), idem judicium, quamvis non 
ita absolutum prompsit. Quod optimum esse consilium meis quoque ob- 
servationibus confirmavi, Sed. Rhodiolam attente examinando in Pyr, 
septr. auriger. supra Salau à la Cascade d'Ilias, die 24. Jul. 1852. 
Sunt adhue qui hane speciem , cum Matthiolo, aliisque bene multis, 
sumunt pro Rhodia radice Dioser. l. 4. c. 45.; non ego, qui Anazarbei 
plantam ulterius indagandam duco, inquirendam inter stirpes Mace- 
donicas, inter quas hoe Sedum vivere vitam mihi non constat. Reper 
vera Radice Rhodia Dioscoridis, hoe Sedum aliud suscipiat nomen, et 
dicatur, si libet, S. rosaceum, ab odore radicis, cum Fuchsio, Lonicero, L 
Testibus Webb et Berthelot, Phytogr. Canar. 3. P. 3. p. 29. et 
p. 31., Pharmaeopolae Saeculi XV. sumebant radices Convolvuli sco- 
parii, vel debilioris adhue speciei C. floridi, et e Canariis exportabant, 
easque pro Ligno Rhodio habebant, et venditabant. Sunt hodie etiam, 
qui Convolvulum scoparium pro Ligno Rhodio Antiquorum suscipiant. 
Sedum latifolium (Caesalpini) Bert. Amoen. Ital. 
». 694. n. 1. S. maximum Hoffm. Germ., Sut. He 
God, Jur. Suppl. p. 86. S. Telephium b Dub. p. ear 
Irbr. bis, partim. S. lusitanicum Poir. Herbr., viso apud Moquin; S. natum eg 
llustr. n. 274.? S. erythromelanum Braun Fr., ex ; imb.? Flor. go 
. 2174., Sturm Heft 83., Dietr, Fl. Bor. v. 2. n. 1 447., Reich cr. s 
AT f. 1 a : T, 4. p. M. ., Rar. LA 
36. f. 1.. Lob. Obs. p. 212, f. 1., Icon. t. 390. f. 1., Dod. Pempt. p. 190. 1., Tabern. P ue g 
227. f, 9.. Icon. t. 845. f. i., Gamer. Epit. p. 411., Column. Ecphr. p. 305., et p. E ig. » th. 
Comm. ex edit. G. Bauh. p. 472. f. 1.. Barr. Ic. t. 838., J. Bauh. Hist. pl. 3. l. 35. p. 682. f. 2., Moris. 
p S. 12. p. 
468. t. 10. f. n 
Flor. Jul. Aug. Fruet. Aug. Sept. Per region. mediterr. e 
simum; ibidemve non tantum eum Olea, sed in montanis etiam, iocis 
meridiano soli expositis. 
