694 
Legi in Pyr. Arag. supra Castanesa ad Fontanina , die 23. Aug. 
1853. Habeo a Deville ex Arrens. Observavi supra Luchon ad Cazaril, 
in Valle de Aran ad Vieille, ad Torla, Fontpedrouse: Willk., Lang. 
Hisp. Pr. eum praeterierunt. 
Petala pallide flava, sive ochroleuca intus et extus, ut fit plerumque. 
Sed vidi individua in quibus petala utrinque rubella conspiciebantur, 
colore in interiori lamina dilutiore. A. formosa Timb., Mass. Arbas 
. 99. ceu nostrae speciei varietas mihi sese offert. S. sanguineum 
Orteg. DC. Pr., a Dietrich Syn. pl., quod ab illo indicatur ^ In Ara- 
goniae montibus Pyrenaeis ad Jaccam spectantibus , sive e descriptione, 
uam e loco nullum manere potest dubium, quin ipsissimum sit S. 
latifolium. Sanguineum nuncupavit Ortega e colore inspecto in lamina 
interiori petalorum, quod tamen, ut jam adnotavi, non semper habet 
ocum, quum color iste appareat aliquando in ima petalorum parte 
tantum, vel etiam nullibi. Staminum filamenta, et eapsulas aeque pur- 
purascentia descripsit Ortega, quae in individuis petalis ochroleucis, 
vel pallidis donata, item pallida sunt, antheris quidem pallidis, vel 
tune flavidis, sed et rubellis, aut purpurascentibus etiam, nisi effoetis. 
Lusum istum regeneravit Timbal eum suo S. caerulescenti edito in 
Reliq. Pourr. p. 10. Suscepta denominatione S. maximi, minus oppor- 
tuna, quamvis antiquiore, Koch, Syn. ed. 1., et 2., eam tribuere 
Sutero, qui in Fl. Helv. Turiei cusa, anno 1802 p. 270. sub n. 2. 
illud reeepit nomen, citans Krocker, et Hoffmann, Germ. Krocker 
Fl. Siles. 2. (1798) p. 64. n. 685., fert S. Telephium maximum. Hoff- 
mann, Fl. Germ. (1791) p. 156. n. 2., S. maximum nitide protulit. 
Hine, procul dubio, illius denominationis iste habendus est auctor, 
non Suter, ut ferunt aliqui cum Koch, nec Persoon, ut volunt Boreau, 
Cosson, Germain. S. latifolium Bertol. (quod perperam DC. fecit Lin- 
kianum, ex Handb. 2. p. 24. n. 2.), denominatione a G. Bauhino mu- 
tuata, quamvis seriore (1819), aequius nomen judicamus, et praetulimus. 
Sed aliter facere debuisset Bertoloni si leges in alios conelamatas in se 
ipsum eandide servavisset. Fabariam Matth. p. 636. inspexi, et neglexi. 
De suo S. hispanico, ex Clusio ita denominato, non nisi in Her- 
bario egit Poiret, saltem quantum compertum habui. 
Qui attenderit confusioni Linnaeanae de suo S. T'elephio, Sp. pl. 
0. n. 1., mirabitur Fraas, Tenore, Sonder, Grenier, (Jur. p. 210.) 
fallacissimam Linnaei denominationem praeposuisse. 
Anacampseros Thevenaei ceu peculiaris species Corbariensis descri- 
a a Timbal, Éxcurs. Corbrs. . 28. Num hujus sit loci "Telephium 
loscor. l. 2. e. 216. (ult), Nieandr. Ther. v. 873., Plin. Nat. h. l. 21. 
c. I3. vel 110., ego confirmare non auderem, Hoc imperato fuit Ray- 
naudetia mediterranea N.; aliis Cerinthes species, ex Codice Biblioth. 
Caesar. Vindob. (cf. Balog apud Uster Delect. Opuseulor. bot. T. 1. 
p. 261.), quam in C. minorem fixerunt, annuente etiam Sibthorp. In 
hane nodum redeam sub Raynaudetia ad p. 1706. 
Giliberti synonymon, mihi dubium S. vulgaris Link En. esse vult 
11. 
Ledeb. Fl. Ross. 2. p. 180 
Sedum purpurascens (Brunfelsii) Koch Syn. ed. 2. 
Brunf. Herbr. 1. p. 214, (et p. 216., ubi dicit hoc esse S edi i ? 
: . 214, 0910; sse Scrofulr. median. Hieronym. Herbarii). 
leai p- 284. n. 2., God. Jur. Suppl. p. 87, S. Telephium a DC. Dub. p. 901. n. 2., Gadd. 3. n. 1030. 
quidq. expurg. syn.). S, Teleph. b. Mey. Hanov. Jungst Westf.; S. intermedium Desegl., et S. con- 
