698 
Planta generatim erubescens. Caulis basi ramosissimus. Stamina 
quinque. Semina tenuiter transversim striata Deville quoque in scheda 
adnotavit. 
Sustineri nequit figura Lobelii, quum ,- Obs., flores dicantur lutei. 
Sed fuit ne iste lapsus calami? Dempta exceptione de florum colore 
Hallero quoque placuisset: Helv. n. 900. 
Haee species e Pyrenaeis innotuit quoque J. Dauhino, quem con- 
feras sub S. arvensi, Hist. pl. 3. l. 35. p. 693. 
Bertolonio Gaudinus fugit, et inde Hallerus quoque, qui in Fl. Ital. 
l.c. fortuitu non comparent. 
Sedum Magnolii! Nob. 
n. Bot. Monspel. p. 238., et p. 237. fig. S. caespitosum DC. Pr 
Mag CUP Sp 
Bert. 4, p. 716. n. 20. Moris Sard, 2. n. 475., DC. Dub. p. 202. n. 19. S. bracteatum Viv. Libyc. 
Specim. p. 24. Crassula Magnolii DC., Koch p. 283. n. 2. Aithales itosa Webb, Berthel. Phytgr. 
P 180. (sub. nh. ds GE 
40., 
Canar. P. : praec. spec.). Procrassula Magnolii Griseb. Rum. Bithyn. p. 323. n. 1. Cr. 
caespitosa Cav. Ic. descr., ex ejus archetyps. in Herbr. hrt. Bot. Matr.; Cr. Magnolii DC. Rapport 
Voyag. 2.. et Cat. hrt. Lp T Fr. Suppl. (non L.); C. verticillaris L. Mant. alter.; 
er. 
K a s . . alter.; G. caespl- 
tosa, et C. verticillata Willd. P., s. Syn.; C. caespitosa, C. verticillata., et C. Magnolii Schult. 
Syst. Veget. itemve Spreng.; Tillaea erectà Sauv. Monspel., T. rubra Gouan Monspel. Cav. Ic. Descr. 
1. p. 50. n. 76. t. 09. f. 2., Vivian. l.c. t. 8. f. 3. 
(*) Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. In Pyr. orient. cum Olea. 
Legi in Pyr. Catal. vertice montieuli de Caneillas, ad Rosas, l.d. 
Puyg-rom, die 5. Jun. 1851, habui a Vayreda e Massanet de la Selva. 
Planta parva, rubens, affinis Sedo rubenti, genere a Sedo non divel- 
lenda. Magna individua pollicem non excedere vidi. Scribit Bertoloni 
le. p. TIT. « Herba viridis (de planta pusilla) senio erubescens, » male, 
quia etiam planta junior generatim rubella promit. Sed vereor ipsum 
stirpem tantummodo exsiecatam vidisse, plura e libris de ea sumendo. 
Caulis est simplex, sed planta gregaria crescit, unde percipitur 
quam impropria fuerit caespitosae denominatio a Cavanilles indita. Mi- 
rabere caulem simplicem descripsisse Bertoloni, sub-simplicem DC., 
Duby, Mutel, Grenier, Dietrich, nomenque caespitosae eos servavisse! 
In petalis dilute carneis carinam purpuream non semper vidi. Carpella 
serius stellatim patent. ' 
rimus omnium puleram speciem novit, illustravitque Magnol (1686) 
quem absque errore sequutus est Gerard, Fl. Gallo-Prov. (1161) p. 
426. Crass. n. l. Sed magnopere hallucinatus est Scheuchzer hune 
Magnolii loeum Sedi atrati dicens, et repetens. Linnaeus prius (Sp. 
pl. ed. 2. p. 619. n. 14.) confundere cum S. rubenti, sed in Mant. 
alter. optime distinxit, descripsit, atque Magnolii synonymo decoravit. 
Willdenow Sp. pl. Pentdr. p. 1560, n. 50. (invitis Linnaeo et Reichard) 
perperam Magnoli synonymon servavit Crassulae rubenti L. Murr., 
sive S. rubenti L. Sp., ut fecerat Lamk. Dict. 9. p. 116. n. 28., con- 
fundens speciem de qua agimus partim cum illa, mox eam repetens 
sub duobus aliis nominibus supra citatis, quam tres vices repetitam 
viderunt botanici in Schultesii, et Sprengelii Syst. Veget. Sed acrius 
reprehendendas est Schultes (V. 6. ps. 729-30., ns. 66, 67, 69, 10.), 
qui sub Cr. rubenti Magnolii locum reportavit, (n, 66.), quem citavit 
etiam sub C. Magnolii (n. 67), sub qua retulit etiam (C. verticillatam 
L. Mant., et Tillaeam erectam Hort. Upsal. (hane cur?). nec non Sauvag. 
AP quas prolationes omnes firmiter retulit quoque sub C. ver- 
(n. 69.) Oh compilatores! Ut mihi... saepe jocum vestri movere 
