100 
S. turgidum Ramnd. in DC. Fr., an Bast., non Ramd.? sive S. 
micranthum Bast. in DC. Fr., ceu distinctam, ac legitimam speciem 
ego recipere nequeo, quamvis Dufour, Boug. bot. p. 42. n. 108., Grenier, 
Souv. Eaux bonnes p. 13., et cum Godr. Fr. p. 623., Boreau Bull. 
Soc. industr: Angers. ann. 17. (1846) p. 131., Godr. Fl. Lorr. ed. 2. 
. 299., Verlot l.c., peculiarem esse speciem contendant. Boreau l.c. 
dieit illud idem esse eum S. Clusiano (Clus. Rar. pl. h. 9. 1. 4. 
p. 99. f. 2.) Gussone Sicil. Syn. p. 516. n. 3., cui et Moris. Hist. pl 
Oxon. 3. S. 12. p. 472. n. 24. t. 1. f. 24., evidenter a Clusio desumpta, 
de qua stirpe, cum S. albo comparata, dubitavit Morison: ^ An a solo 
ubi nascitur oritur differentia? , Hujus varietatem primus declaravit 
La-Peyrouse, Hist: abr. pl. Pyr. p. 259. n. 105 post eum DC. in Pr. 
et eum Duby Gall, denique Desvaux, Mutel, Noulet, Lagr. Fossat, 
Tenore, in illorum Floris. Bentham, Cat. p. 120., ceu simplicem sy- 
nonymon ad S. albwm amandaverat, quod innixus speeimini autentico 
fecit etiam Bertoloni in Fl. Ital; ii qui attenderint characteribus datis 
ad stirpium disjunetionem postremam hane procul dubio sustinebunt 
sententiam. Videte Ramond in DC. Fr. 4. n. 3614., et cum istis Duby 
proclamare petala obtusa, quae acuta dicuntur a Loisel. Fl. Gall. ed. 
2. p. 332. n. 25.; et a Godron s.c., quod reapse nullius momenti in 
hae specie est. 
. 
Sedum dasyphyllum (Caesalpini? Clusii) L. Sp. 
Caesalp. Herbr. Tornab. 1563, fol. 261. n. 743.? De Plnts. l. 45. c. 24 Car. et dubitanter 
Caesalp De Plnts, | 15. c. 22. 578., hoc probabilius. Clus. Hisp. p. 122. Sed minim. frigid., R l 
S p. 60 ib. etc., sine fig. Koch p. 286 
ar, . 
2., Gaud. 3. n. 1036., De Notrs. Reprt. Flor. 
: 3) p. 116. n. 5., Moris Sard. 2. n. 480., DC. 
Dub. p. 203. n. 14., Nob. Sched. cr. n. 45.. Bert. Miscell. bot. 3. (1833.) p. 116. n. 50. La-Peyr. Herbr. 
a r i m Tenor., S. gland"life 3 S. corsicum 
jub., ex Moris s.c. adde S. nebrodense Gaspar. Jacq. Hort, Vindb. T. 2. p. 71. t. 153.. Engl. Bot. 
v. 10. n. 656., Curt. Fl. Lond. ed. Grav. V. 1. t. 53., Bull. Herb. Fr. t. 11., Berger. Phytonomat. 2. 
., DG. PI, Cr; nor. Fl. Nap. T. 4. p. 35., et 1. p. 247. t. 229. f. 2., et 3., 
Bauh. Hist. pl. 3. 1. 35. p. 091. mal., Dalech. Hist. pl. Lugd. 2. p. 1133. f. 2., 
3. S. 19. p. 473. t. 7. t. 35. 
9; Flor. Jun. Jul. Fruet. Aug. Sept. . 
Legi in Pyr. Arag. ad Torla, die 7. Aug. 1850. Habeo a Deville 
ex la Chambre d'Amour ad Biaritz. 
Caules debiles, modice repentes. Folia admodum pinguia, glauca, 
ovato-compressa, in caulibus sterilibus approximata, vix ullo ordine 
distributa, interdum tamen quadrifaria imbricata, in caulieulis ferti- 
libus plerumque opposita. Inflorescentia corymboso-paniculata, pedi- 
cellis pubescenti-glandulosis. Flores saepius hexasepali, et hexapetali, 
dodeeandri; raro pentapetali et heptapetali; et de planta TTyrolensi a 
se descripta ae figurata dixit J aequin: e Calycis foliola perpetuo adsunt 
sex, totidemque petala et germina, stamina autem duodecim ,» et in 
eodem opere scribere: « Confundit..... haec planta, Sedi atque Semper- 
vivi artificialia genera. » Hrt. Vindb. c. p. 12. Quam sententiam aliae 
quidem speeies confirmarent, latius adhuc observatae, ultra florearum 
partium numerum. Calycis laciniae in nostro Sedo subobtusae; petala 
vero evolutiora acuta, extus nervo praedita rubro, cum venis late- 
ralibus rubris. Ovaria viridia, mox erubescentia, euin petalorum fundo, 
et inde totus ferme flos roseus. 
In Pyrenaeis septr. . Valle d'Aure observavi generatim glabrum, 
pou etiam , sepalis petalisque senis , staminibusque duodeciis. 
tem ad Oñate prorsus, glabrum, et eglandulosum vidi. Pilosum et 
