106 
Fl. bass. sous Pyr. (1831) p. 252. n. 8. Secundi Sedi etiam descriptio 
parum quadrat eum S. altissimo Jacq.: citat insuper Villar (dubitanter) 
S. hispanicum L., absque more S. hispan. fol. glauc. aut flor. albid, 
Dillen. Hrt. Elth . t. 256. f. 342. (reapse 332. non numer. in tab.), 
quod S. hispanicum est; ita ut adeo rem obscuraverit, ut eum in ca- 
pite suscipere nefas foret. S. ochroleucum Vill. aut praetervidit, aut 
sprevit Steudel. Et ego haec e longo tempore scripseram, interim dum 
notatu digniora recognita jam fuerunt a Timbal, et solemnius a Grenier 
declarata. 
Sedum amplexicaule (Cupani) DC. Rapprt. Voy. 2. (1808). 
Cupan. Hrt. Cathol. p. 199. Sed. 7. (innumer.) DC. 1.c. p. 407. n. 54., et cum Duby p. 204. n. 27., 
1 - 707. n. 13., Loisel, Fl. Gall. ed. 2. p. 330. n. 16. Sempervivum hispanicum Pourr.. aut S. - 
1 ., ex ar- 
(1893) v. in Herbr. hrt. bot. Matrit. Flor. Graec. Sibtho p. C. 5. p. 58. t. 474., DC. Mém. Crassul. 
9, Flor. Jun. Jul. Fruct, Jul. Aug. Per regionem mediterraneam 
in montan., etiam super Oleam, solo calcareo. 
; Legi in Pyr. Navarr. Valle de Salazar ad summitatem de la Sierra 
d'Escarroz, die 24. Jul. 1844. Observavi in m.e Peña Barry ad Sal- 
vatierra, in m.* Bal, inter Luesia, et Biel, in Sierra de Loarre. 
Caulis inferne surculosus , surculique foliis strictissime imbricatis 
praediti, foliisve basi in membranam dilatatis, nervo dorsali manifesto 
donatis , longeque apice acuminatis. Haec folia haberi possent pro 
squamıs gemmiferis. Caulis floriferus unicus, bipollicaris, spithamalis, 
ascendens , ferens folia basi producta , neque amplexicaulia, acuta. 
S 
sapasi staminum numero: carpella, et petalorum squamae eodem ae 
petalis numero. Laciniae ealycinae sub-laneeolatae, acutae, dorso de- 
nies WFcSL Gn Petala aeuta, intus suleata, dorso carinata, mar- 
gains : S reuexis, apice distorto, unde acumen facile occultatur. Stamina 
ben am mod alia in petalis liberis imposita, filamentis subulato- 
ressis. 
b hibo sauamae minutae, duplo latiores quam longae, carpella 
Est Sempervi ed ed 
mpervivum tenuifolium Fl. Gr., nee Sedum tenuifol. Fl. Gr., 
Vcn P. 3. p. 401, n. 3. S. rostratum Tenor. nostrae specie! 
„Jaon esse judiearunt Gussone et DC., visis speciminibus nea- 
e 
sibus, a Deli] adverso, e speciminibus Candolleanis, Cebennen- 
: -l'e acceptis, diversitatem specificam in istis inesse contendit 
