116 
Rayo, Hallero, Afzelio, cum Wadsbergio, Walbrothio, Sprengelio, 
Wimmero cum Graboswskio, Gaudino, Spennero, Sondero, Kochio, 
Bertolonio, Morisio, Dietrichio, Fussio, Godetio favens, simul compre- 
hendo Linnaei putatas species Grossul., Uv. crisp., et reclinatam. 
Nec me detinent Weigeli Observationes (ex Linnaeo repeti'ae) de 
Uva crispa praedicata a Grossularia distincta baccis glabris, et braetea 
in pedicello monophylla; cf. Flor. Pomer, Rug. (1196) p. 45. ns. 158-9. 
Reapse in Pyrenaeis baccas semper hirsutas vidi, quae tamen hirsuties 
interdum valde diminuta conspicicbatur; nec. mirum est, si sub plantae 
cultura hirsuties, et pubescentia dilabuntur, quod, caeterum, obser- 
vatum est a Gmélin, Bad. Alsat. 1. p. 539-40. , a Dum., Cors. Bot. 
cultiv. 9. p. 306. n. 8., a Robson, refer.? Sm., Engl. Fl. 1. p. 885. 
et Wither. Arrngn. Br. pl. ed. 7. 9. p. 336. Neque peduneuli brae- 
teatio sistit tutam distinctionis notam, nam vidi bracteas tum binas, 
tunc unieam tantum, integram , aut bilobam , vel trilobam, denique 
ita ludentem , ut cito compererim ex ea nullum characterem firmum 
sumi posse. Bracteas connato-tubulosas meliorem, eum Smith Fl. Br, 
praebere notam, ad stirpium disjunetionem, minime credo. Nec brac- 
teolas hasce tanti feeit Berlandier (Grossular.), et post eum Sering. 
Fl. Jardns. 2. p. 182. n. 1., imo ipse Sm. in Engl. Fl. s.c. Et Uvam 
erispam à Grossularia distinctam contendit Schultes (Obs. bot. (1809) 
p. 4T. ns. 314, 315.) iisdem ac Weigelii characteribus innixus, addito 
illo de ealyeis laciniis lanceolatis obtusis in Uva crispa, iisdemve acutis 
in Grossularia. Mirabere hune ipsum virum hosce characteres reli- 
quisse, dum stirpium distinctionem iterum sustinuit cum Roemero, Syst. 
Veget. 5. (1819.) ps. 502, 505. ns. 40, 41., ubi nec opus illud citatur, 
veluti si continuatae Observationes characteres illos minime certos 
demons'ravissent. Crediderunt alii peduneulorum glandulas solemnes. 
esse in Uva crispa, quod fallax esse repetitae demonstrarunt obser- 
vationes; cf. Engl. Bot. n. 2057. Nec minus labidae sunt notae a ma- 
gnitudine, ut a baecarum colore desumptae; magni factae ab Hell. 
Wirceb. p. 260. n. 4. Magnus Hallerus distinctionem specifieam inter 
hasce stirpes non admittebat (Helv. n. 820), quas parum satisfacti 
separarunt Sm. Fl. Brit, Gmel. Bad. Alsat, 
as identieas esse sustinuit Scopoli- Fl. Carn. ed, 2. T. 1. (1712) 
n. 270., sicque Lamk, Dict. 3. (1189.), itemve Afzelius cum Wads- 
bergio, De Vegetabil. Svecan. observts. Upsal. 1785. p. 27., candide 
fatentes se notas speeificas frustra quaesivisse in tribus a Linnaeo pu- 
tatis speciebus. R. hybridum Bess. Galic. p. 186., non hybridam prolem, 
sed intermedium sistere statum Grossulariam inter et Uvam crispam 
facile mihi persuadeo. 
SECTIO 2. INERMES Nos. Ribesia Berland 
Grossularia alpestris (Lobelii? Clusii) Nob. 
R. candidioribs. foliis Lob Obs i 
: icr Obe. p. 615. lin. ante ult.! R. fr. dalc. Clus. Pann, A. p. 419., Rar. 
E p. 120. sin. fig, Ribes alpinum L., Koch p. 992. à us mg 2, p. 681. n. 3., et 9. p- 
puras e lii Hid. 25525, P- 900. n. 2, R. alp. La-Peyr. Herbr.; R. album Gilib. Pl. Lith. ill. 
ELM ae n uit Reichenb., Pl. exsicc. n. 1377.1 R. insipidum L. Lachs. Lapp. E ae 
, m. Gors. (gallice), Jacq. A. 1. mt 47. , Fl. Dan. t. 968., Engl. Bot. v. 10. n. 704., Sv. 
Bot. v. 4. n Fl. Batv. v. 12. t. 898., Thor. Monogr. p. 49. t. 24., Gunn. Fl. Norveg. P. 2. p. 22. 
mz. t. 99. J. Bauh. Hist. pl. 2, I. 15. p. 98., Chabr. 
