180 
zonder twijfel de lava eenmaal in haren loop stremden, opstuw- 
den en zich tot vlakten deden uitbreiden. Thans is deze hel- 
lende vlakte, die men gemakkelijk onder water kan zetten, 
tot aan haren uitersten rand bijna uitsluitend met rijstvelden 
bedekt. Men kan den afgeplatten vorm der lava het best Z. W. en 
Z. O. waarts van het dorp Adjibarang waarnemen. Hier hebben 
zich namelijk alle beken eenen weg gebaand aan de grens 
tusschen den neptunischen en vulkanischen bodem en dalkloven 
uitgegraven, waar de lava-vlakte plotselijk eindigt en muren 
vormt die 50 tot 200’ hoog zijn. Dit is de uiterste zoom der 
lava-vlakte, en het is van belang te zien, hoe zijne rigting zich 
overal naar de oneffenheden en de ligging van het neptunische, 
gebergte voegt, zoo zelfs dat waar de neptunische strooken 
eene bogt maken of eene tusschenruimte hebben opengelaten, 
ook de lava naar het zuiden vooruitspringt; een duidelijk bewijs 
dat deze strooken alleen het verder stroomen der lava verhinderd 
hebben. (Zie de figurative schets Slamat Fig. 4). 
De dalkloven die tusschen den neptunischen en vulkanischen 
bodem liggem zijn door wegspoeling en afbrokkeling van de 
steensoort ter wederzijde ontstaan, overeenkomstig met de 
instorting die men (zie beneden) nabij Batoe bla te wachten 
heeft. Daar de dikte van de lava (voor zoo verre men dezelve 
kan waarnemen, namelijk boven de dalbeddingen , bij gevolg tot 
zoo diep als de beekkloven haar doorsnijden) reeds 200’ uitmaakt, 
zoo kan derzelver geheele diepte waarschijnlijk boven eenen nep- 
tunischen bodem, wel het dubbele en driedubbele bedragen! 
_ Ook ziet men inderdaad nog aan den linker oever van de 
kali Datar kleine op zich zelf staande heuvels boven de dalbedding 
uitsteken; zij zijn niets anders dan toppen van onderaardsche 
en met lava bedekte bergen. 
Aan den linker oever der kali Tadjom, Z. Z. W. waarts om- 
trent een paal ver van Adjibarang, bezuiden, doch zeer nabij 
de plaats waar de lavawand van het W. naar het Z. ombuigt, 
ligt het beruchte spleetvormige hol Batoe bla, waarin. eertijds 
de Sultan van Djocjokarta menschen liet werpen die in ongenade 
waren vervallen of zich aan staatkundige misdaden hadden 
