181 
schuldig gemaakt, en waar hen een gruwzame dood wachtte. 
Aan de oppervlakte van het plateau ziet men eene lange rots- 
spleet, welke de lava zeer diep schijnt te doorsnijden, maar 
slechts weinige schreden van den rand des muurs verwijderd 
ligt, zoodat het lava-segment tusschen den muur en de spleet 
zich elk oogenblik dreigt los te maken en naar beneden in het 
Tjitadjomdal te storten; want deze spleet loopt geheel even- 
wijdig met den rand Z. ten O. waarts (zie de schets). Op 
enkele plaatsen wordt zij smaller; soms verdwijnt zij geheel 
en is overdekt met aarde en rotsklompen, elders wordt zij weder 
breeder maar zelden meer dan 5 tot 5’ en vertoont zich dan 
als een loodregt diep hol. Men kan haar ongeveer 200’ ver 
aan den rand des muurs die het dal begrenst, vervolgen, welks 
aanmerkelijke diepte en nabijheid er veel toe bijdraagt om den 
aanblik der spleet verschrikkelijk „te maken, want zij schijnt niet 
minder diep dan het dal te zijn. (Hare steensoort bestaat uit de 
ons reeds bekende graauwe poreuse lava.) 
Een weinig Z. waarts van Batoe bla is de grensmuur van zijnen 
bovensten rand tot in den bodem van het dal loodregt en 
omtrent 200’ hoog, waarschijnlijk omdat het oostelijke einde 
van den Krekil daar tegenover ligt, het dal daardoor naauwer 
ingesloten is, en de beek met meer geweld het puin heeft kunnen 
wegspoelen dat elders de onderste helft van den wand bedekt. 
Wij hebben hier alzoo lavastroomen van ongehoorde dikte 
leeren kennen, die zich met de grootste gelijkvormigheid dag- 
reizen ver uitbreiden, die het land tot ver in het neptunische _ 
gebergte honderden voeten hebben opgehoogd en die, niet alleen 
omdat zij op het jongste tertiair gebergte rusten, maar ook rol- 
steen-beddingen van nog jonger datum bedekken, voor eenen 
niet zeer langen tijd uit den Slamat moeten zijn uitgestroomd. 
72. Nog verdient hier een bij uitstek fijn, bruin-graauw zand 
te worden opgemerkt, dat in het jaar 1858 de geheele noorde- 
lijke helft des bergs tot aan zijnen voet bedekte, dat zelfs op 
den bodem der digtste wouden 2 tot 5’ hoog lag, en zoodra 
men er over liep zich als de fijnste asch in stofwolken verhief, 
die al de kleederen der reizenden doordrong. 
