182 
De wegetabilische bekleeding van den Slamat daalt zeer 
laag af. Zoo wel in haar midden als beneden is de helling wijd 
en zijd met woud bedekt, dat op de Z. zijde omstreeks tot 
1500 en op de N. zijde tot 1000’ ver naar beneden gaat, alle 
kultuur verhinderende en tot in de vlakte bijna ondoordring- 
bare wildernissen vormende. Dit alleen reeds, dat de kultuur op 
den voet van den Slamat tot eene zoo geringe hoogte gevor- 
derd is, getuigt voor den jongen datum van hevige vulkanische 
werkingen die de ontginnende hand des menschen belemmerden 
of verdreven. In de laagste streken der wouden ontmoet men 
het eerst de fraaije oost-javaansche Acacia’s met haar fijn gevederd 
als een scherm uitgebreid loof: Inga gracilis, Inga umbraculi- 
formis (pohon sengon bij de Javanen) en andere prachtige boomen 
die op de westelijke helft van mam het eigenlijke Sunda, zeld- 
zamer zijn. 
Zeer in het gehan is het contrast van dezen vulkaan 
“met zijne meer oostelijke naburen, den Soembing en Merbaboe, 
op welke de kultuur tot op eene hoogte van 7000’ het woud 
verdrongen heeft en slechts nog op de allerhoogste kruinen eenige 
Thibaudia-boschjes verschoonde, tot welke de paden der houthak- 
kers van alle zijden af, kronkelende naar omhoog loopen. Hier 
daarentegen is beneden alles met woud en boven met asch en 
lava bedekt. 
Op eene hoogte van ongeveer 8000’ houdt alle vegetatie op 
den Slamat op; dan treedt men uit de groene boschaadjes van 
Thibaudia- of Viburnum-soorten en Araliaceen die hier het tal- 
rijkst zijn, op het gebied van den geheel kalen 21/4 duizend voet 
hoogen bovensten kegel of koepel van den Slamat, waar geen 
grashalmpje meer groeit en zwartachtig graauwe lava-korsten 
met zand en verslakte rotsklompen afwisselen. Deze opperste 
en steile kegel ziet er geheel en al uit, als ware hij voor nog 
niet langen tijd (1855) van gamen lava-massa’s overstroomd 
en bedekt met puin, zand en asch. Soms is de glooijing effen 
en bestaat uit tamelijk ver ires lagen van lava die van 
D tot 10’ dik is, maar ook soms eene korst vormt van slechts 
1 à 2 dikte. Op vele plaatsen zijn zij overlangs (bergafwaarts) 
