155 
verdeeld of op zijde gedreven wordt, dan ontwaart men eenen 
cilindervormigen, van onder rond toeloopenden afgrond, wiens 
rotswanden door menigvuldige spleten in teerlingvormig-pris- 
matische stukken zijn afgedeeld, die los op elkander rusten 
en op vele plaatsen vooruitstekende ribben vormen, die elk 
oogenblik dreigen in te storten. Zij hebben eene bleeke of geel- 
achtig bleeke kleur en schijnen eene ten deele reeds vergane 
steensoort te zijn. Slechts zelden kon men voor korte oogen- 
blikken den eigenlijken bodem der kolk onderscheiden; dan 
schemerde zij in eene blinkend gele kleur, als ware zij geheel 
met zwavel overdekt en vertoonde, zoowel aan het onderste 
gedeelte des muurs, als op haren met allerhande puin bedekten 
bodem, honderde spleten, gaten en holen, uit welke, als uit de 
trompen van even zoovele kanonnen, witte dampzuilen werden 
uitgebraakt. Een zeker aantal van zulke gaten, die ongeveer 
5’ in doorsnede konden hebben, lagen in eene lange rij naast 
elkander en konden zeer gepast met eene batterij worden ver- 
geleken ; de kanalen, wier buitenste openingen zij daarstelden, sche- 
nen schuins in den grond te liggen : want de dampen schoten 
horizontaal over den bodem des kraters, alvorens zij opste- 
gen, zich met de anderen vermengden en te zamen die damp- 
wolk vormden, waarmede gewoonlijk de geheele ketel des val- 
kaans ee is. 
Het sissen en stoomen, waarmede deze dend uit gemelde 
spleten en openingen werden uitgebraakt, bragt dat hevige 
geloei te weeg (1858), dat men reeds op de buitenste helling 
des bergs kon hooren. Wij schatten de diepte des kraters 
op 500. 
Uitwendige gesteldheid wan de O. en W. halal van de 
kruin des Slamat gezien. ; 
Wanneer men op den hoogsten oostelijken rug van den Sla- 
mat staat, dan kan men des voormiddags, wanneer zich de 
bee die vroeger het geheele land bedekte, heeft opge- 
lost, de oostelijke keten, die van den Slamat naar den Dieng _ 
Sar in haar geheel overzien. “Men ziet uit de pace ih 
nok neer en herkent: — 
18 
