189 
boven eenen convexen, aan de randen eenen afgeronden en | 
van onder eenen geheel platten vorm moeten verkrijgen. Juist 
zoo zien onze lava-schotsen er uit; het is dus klaar, dat zij 
in eenen niet geheel gesmolten, maar deegvormigen of wee- 
ken toestand uit den krater omhoog geworpen en uit de lucht 
neêr gevallen moeten zijn, om gemelden vorm te verkrijgen. 
Daar waar zij op een sterk hellend terrein liggen of gedeeltelijk 
over eene holligheid in den grond hangen, daar heeft dat 
gedeelte van het ondervlak, dat vrij ligt (en den grond niet 
raakt), eenen ruwen en Beiden vorm, en dan hangen eene 
menigte lava-stalactiten daarvan naar bk Zeer opmerkens- 
waardig is de regelmatige en tweevoudige afscheiding dezer lava- 
koeken. Zij zijn, namelijk, ten eerste in eene horizontale rig- 
ting, evenwijdig met het convexe bovenvlak, in lagen afgescheiden, 
die elkander als uijenschillen omvatten; deze lagen hebben in 
het midden des steens (bij de grootere koeken) eene dikte van 
ongeveer 1’, maar hoe nader bij de oppervlakte des te dunner, 
losser en ‘onzamenhangender worden zij, tot dat zij eindelijk 
schillen vormen, die slechts 2 of 1 duim dik zijn en met de hand 
kunnen afgeschilferd worden. Maar in het binnenste van den 
steen zijn de dikkere lagen onafscheidelijk met elkander ver- 
bonden en slechts door uiterst fijne streepjes aangeduid. Dit 
is bijgevolg eene soort van bolvormige afscheiding met concen- 
trieke lagen. 
Behalve dat worden de bovengemelde spleten en lagen nog 
loodregt door andere spleten doorgesneden, die aan de oppervlakte 
breed zijn en als wonden gapen, maar naar het midden der 
steenen hoe langer hoe enger worden en te niet loopen , zoo als 
men dit soms ook bij hard gebakken ronde brooden kan opmer- 
ken. Sommigen dezer verticale spleten zijn regt en loopen diver- 
gerend van het centrum naar den rand, anderen weder loopen 
in concentrische kringen om het middenpunt. Zoo doorkruisen 
elkander deze spleten en verdeelen den steen, vooral deszelfs 
buitenste lagen, in vele afzonderlijke min of meer rhombische _ 
stukken, die men met de hand uit elkander kan nemen. Niet 
bij alle Stanschotan hebben de natuurkrachten, die bij de afkoe- 
