192 
alle rigtingen te zamenloopen, vele kronkelingen maken, hoe 
langer hoe dieper worden en eindelijk eene smalle kloof vormen, 
die den kraterrand 50’ diep doorsnijdt. Zij waren thans droog, 
doch zijn zonder twijfel door het afloopende regenwater gegroefd. 
Op het zwartachtige zand ligt hier en daar eene dunne laag 
licht graauwe asch. 
9. Eene kleinere, eveneens zwart-graauwe zandvlakte, wier 
geheel horizontaal midden ook met fijne lichtgrijze asch over- 
dekt is. 
JO. Eene nog kleinere zandvlakte. — Ook bestaat de smalle 
N. helling van den krater, tusschen deszelfs rand en No. 9, uit 
zand en tusschen de vlakte 8,9 en 10 liggen geheele heuvels 
en verhevenheden van zand. (Van het bovenvermelde met puin 
overdekte terrein is het zand waarschijnlijk eerst door het regen- 
water weggespoêld.) 
JJ. en 42. Tusschen deze 2 punten is de kraterrand het 
laagst en tevens zoo scherp en smal, dat men denzelven niet 
Hetreden kan. 
43. Het laagste punt van de pres kruin. Daar de bui- 
tenste muur (5) hoe langer hoe dieper afdaalt, terwijl de 
zandvlakte (9) horizontaal blijft, zoo is zij bij 15 van geenen 
hoogen rand begrensd, maar gaat onmiddellijk in de berghel- 
hein over. 
De krater heeft den vorm van eenen beneden iets naauwer 
wordenden (bijkans trechtervormigen) cilinder. Op enkele plaat- 
sen loopen zijne binnenwanden loodregt. Hij doet zich voor 
als een 500 misschien 700’ diep schrikbarend hol, dat van alle 
kleuren schemert, graauw, roodachtig wit, goudgeel, zwavel- 
geel, melkwit, bruin, en dat als eene eeuwigdurende kleine 
hel nooit met stoomen en bruisen ophoudt. 
Ten eerste bemerkt men op den bodem des kraters, zoo als 
ook op het onderste gedeelte van zijnen wand, tusschen goud- 
gele en blinkende, met zwavel bedekte plaatsen, eene menigte 
groote gaten, waaruit dampen bruisen, — verder ziet men 
aan den voet van het W‚N. W. gedeelte des muurs eene insprin- 
gende groote gewelfde bogt, die tot op t/, van zijne hoogte 
Ed 
En 
