195 
reikt, in welks achterwand geheele batterijen groote fuma- 
rolen liggen, waaruit dampzuilen stoomen en snorren, — 
maar de grootste opening bemerkt men in den ondersten lin- 
kerhoek der bogt, waar de bodem schuin en donker beneden- 
waarts loopt: uit dit gat stroomen al draaijend de dikste 
dampzuilen met geweldig geraas, — en als of dit alles nog 
niet genoeg ware, zoo sissen dampwolken ook uit alle reten, 
spleten en voegen van den geheelen kratermuur. Dat het 
zwaveldampen zijn, blijkt uit de gele (met zwavelkristallen 
en zwavelbloemen bedekte) omstreken der fumarolen, terwijl 
uit de reten van den buitensten kratermuur (5) slechts water- 
dampen dringen. 
De bovenste laag van den wand des kraters bestaat uit 
“zand, datop de meeste plaatsen 25 tot 50 en op de Z. O. zijde 
50: dik is; dan wisselen, tot aan den bodem van den krater, la- 
gen van steenbrokken en gruis met vaste lava-banken af, van meer- 
dere of mindere dikte, welke laatsten zich voordoen als dwarsche 
strepen aan den wand. Het zamenstel en voorkomen van deze 
massa’s verraden een veel lateren oorsprong; zij zijn veel onza- 
menhangender, losser, dan de compacte buitenste kratermuur 
4 en 5. Vele lava-banken loopen wigvormig tusschen gruis-lagen 
uit; men ziet er ook die zeer dun, streepvormig en zelfs slangs- 
_ gewijs tusschen de anderen doorloopen; de meesten zijn ò tot 
10 dik en hebben eene teerlingvormige afscheiding. Enkele 
zijn melkwit (waarschijnlijk aluinsteen), en deze doen zich bijna 
louter voor als afzonderlijke teerlingvormige stukken, die naar 
beneden dreigen te vallen. Ook ziet men inderdaad op den 
bodem des kraters, ter regterzijde (of _N. 0.) van de bovenver- 
melde bogt, eene menigte witte steenbrokken liggen. 
B. Geschiedenis zijner uitbarstingen. 
In 1772, op denzelfden oogenblik dat de Tjerimai en de 
Papandaijang (in den nacht van 11 op 12 Aug.) uitbarstte, 
had ook hier eene hevige eruptie plaats. Zoo openbaarde zich 
de vulkanische werking gelijktijdig in drie verschillende kraters 
