199 
stammen als de dieper gelegene, maar 2/4 hunner was hier dor 
en dood. Nadat wij nog 1/4 uurs gestegen waren op den kegel, 
die hoe langer hoe steiler werd, bevonden wij ons eindelijk op 
de grens van allen olies Wat nu nog voor ons lag, 
waren puinhoopen van uitgebrande, woest door een geworpen 
lava, welke geen grashalm meer sierde; alles was kaal en woest 
en werd met elk oogenblik steiler, woester en dreigender. 
De boven gemelde hutten der Javanen stonden ongeveer 
500 beneden de uiterste grens van den plantengroei en 500: 
hooger dan eene dwarsche bergrib, die G. Lanang genaamd wordt 
en die eene bijzondere vermelding verdient. Zij ligt op de O. 
helling; uit de verte en van ter zijde gezien, vertoont zij zich 
als eene vooruitspringende vlakte, en van Priatin (Fig. 2) ge- 
zien als een kleine op den Slamat staande nevenberg. Zij is 
waarschijnlijk een overblijfsel van het oudste geraamte des vul- 
kaans, binnen hetwelk de kegel, door latere lava-stroomen, zich tot 
zijne tegenwoordige hoogte verhief. Zij vertoont zich als eene 
afgebrokkelde, naar de kanten smaller wordende schots, die aan 
de buitenste zijden iets steiler opwaarts gaat, dan het overige 
gedeelte der helling, waarop zij ligt, en alsdan, na hare grootste 
hoogte te hebben bereikt, steil als een muur naar den Slamat 
afdaalt. De verbindingsrib, welke van den Slamat tot den voet 
van het hoogste punt des Lanang’s loopt, even als twee zijwaart- 
sche wijde kloven, die haar begrenzen, zijn met ondoordringbaar 
woud bedekt, waarin, volgens de verzekering der Javanen, bij- 
zonder veel rhinocerossen huizen, omdat daarin water voor- 
komt. Het was de O. ten N. helling, die wij bestegen. Op me- 
nige plaatsen was de lava te zamenhangend en vormde schotsen 
en geheele banken, die alsdan de oppervlakte der helling uit- 
maakten, anders kwam. zij slechts als brokstukken voor, die min 
of meer te zamen gebakken waren en dikwijls zoo smalle en 
steile strooken vormden (somtijds ook dwarsche terrassen of 
verdiepingen van 2 tot 4 hoog), dat wij letterlijk op handen 
en voeten naar boven moesten klouteren. In de meeste streken 
evenwel lag het puin los op den grond, en was daar, vooral waar 
het uit zwart puimsteengruis bestond, dikwijls zoo fijn, dat het _ 
