202 
Somtijds verhief zich de oostpassaat tot eene eenigzins sterkere 
windvlaag, en alsdan rezen wolken van stof op en dreven al 
draaijende over de kale zandvlakte heen, die dan (op dezen 
10,000’ hoogen top eens vulkaans!) het beeld van eene kleine 
afrikaansche woestijn wedergaf. 
Maar elken avond zag men, ver beneden den top, de wol- 
ken al lager en lager ke zich digt te zamen pakken, en 
elken ochtend ontwaarde men beneden zich een uitspansel van 
wolken, dat uitgestrekt lag over het geheele land, van de Z. kust 
af tot over de centraalketen van Java, doch gewoonlijk een ge- 
deelte van de N. helft des eilands als ook van weèrszijde den 
oceaan, vrij en onbedekt liet. Op deze wolkenlaag zag men als 
op een sneeuwveld neer. Zij verborg het geheele land voor ons 
oog, zelfs de centraalketen, en was dus omstreeks 6000: hoog; 
slechts de hoogste kegelbergen staken er boven uit als Egypti- 
sche piramiden uit de zandvlakte. Hare oppervlakte was zacht 
golvend, vormde kleine heuvels en dalen, en was overigens, als 
het vlakste tafelland, overal van gelijke hoogte. Als de ochtend- 
zon in het O. verscheen, dan wierpen de Pranw, Soembing 
en Sindoro lange scherp begrensde, kegelvormige slagschaduwen 
op dit wolkenmeer, waarop de zonneschijn sneeuwwit en 00g- 
verblindend terugkaatste. 
De N. zoom der wolkenlaag was gewoonlijk gekarteld en 
benedenwaarts gebogen, als de uitgestoken klaauw eens diers, 
en aan dezen rand meenden wij te bespeuren, dat de dikte der 
laag hoogstens 500’ (misschien slechts half zooveel) bedragen kon. 
Behalve enkelen in de Preanger Regentschappen, waren de 
1) Eene dergelijke wolkenlaag is afgebeeld op de plaat, mogrstelt edn een gezigtop 
pe Ct En U 4 3 3 A Dn g 34 t.— Zoo vertoonde 
zieh € dekt pde: Gedeh gezien) het woll tegen denavond, toen de zon nog 
omtrent 10 graden boven den horizón verheven was; zijne opvareiakhe was gebald 
(als het ware gekroesd;) — maar des morgens vroeg, wanneer de afkoeling der 
tucht haren hoogsten graad bereikt heeft, zijn die wolkenmeren sterker zamengepakt 
en van boven vlakker, — Zie Slamat, Figuur 5. — Van den top des Slamat zag men 
den 22 Junij (47) vroeg, het wolkenmeer over geheel Java, zoo ver men zien kon, 
uitgestrekt, van de Noordkust af tot de Zuidkust toe, en slechts de hoogste kegel- 
bergen staken er uit. 
