205 
Zoo bragten wij den langen, duisteren, bangen nacht door en 
zagen met brandend verlangen naar het dralende ochtendrood. 
De dag brak aan, de regen hield op, de waterplassen zijpel- 
den aldra door het mulle zand, de eerste stralen der zon 
verwden den voor ons liggende kratermuur met gloeijend 
roode tinten: — Het daglicht bragt hoop en uitkomst en levens- 
lust — kommer en angst waren vergeten. 
Terwijl eenige van onze Javanen eene verkwikkende koffij 
toebereidden en andere de noodige toebereidselen tot onze 
afreize maakten, gingen wij nog eens naar den kraterrand en 
wierpen eenen laatsten blik in den afgrond, wiens stoomen, 
bruisen en bulderen ons den geheelen nacht zoo beangstigd 
had; — wij ontbeten, zeiden den berg vaarwel en kwamen 
vierdehalf uur later, den 25" Junij, ten 11 ure weder te 
Priatin aan. — (In de bovenste zonen der berghelling vonden 
wij nog na zons-opgang op vele rotsen rijp en dunne korsten 
van ijs.) 
D. Gedaanteverwisselingen. 
Daar er geene beschrijvingen bekend zijn van de gesteldheid 
der kruin voor of tusschen gemelde uitbarstingen, en het niet 
‚ eens met zekerheid uitgemaakt is, of gedurende het tijdver- 
doop van 1772 tot 1825 uitbarstingen hebben plaats gegrepen, 
zoo is het onmogelijk te beslissen of de thans woeste, 2500 
_ breede, bovenste zone der kruin eerst door de laatste uitbarsting 
van alle vegetatie is beroofd, dan of zij reeds vroeger (sedert 
1772 ongeveer) in dezen toestand verkeerd heeft. Zij kan 
overigens ook door kleine uitbarstingen, wanneer deze gloeijend 
heet zand en steengruis uitwierpen en alle plantenkiemen 
doodden, in dezen toestand hebben voortgeduurd. 
Sedert de hoofdplaats Tegal op de N. kust door Europeanen 
bewoond wordt, heeft, naar luid der berigten, het uitstoomen 
van dikke witte rookwolken uit dezen krater nooit opgehouden. 
