209 
van Dieng voordoet en welligt even zoo merkwaardig, evenwel, 
uit een geognostisch oogpunt, veel minder onderzocht is, ik 
bedoel het hoogland van Karang kobar. 
Heeft men het hoogste punt van den weg, die van Peka- 
longan naar Batoer over de Tegal-Di-eng’sche keten loopt, on- 
geveer 6500’ hoog, bereikt, dan geniet het oog een hoogst 
leerrijk gezigt op dit land, hetwelk zich als eene zuidelijke 
uitbreiding der keten voordoet. Want, terwijl de bergkam 
noordwaarts gelijkmatig en snel in de vlakte van Pekalongan 
overgaat, daalt hij. ten zuiden niet meer dan ongeveer 1000 
of 1500’, doch steil, om zich dan in een wijd uitgestrekt hoog- 
land te verbreeden, hetwelk een zonderling en vreemd aanzien 
heeft door de honderden van kleine toppen en punten, die daar 
als opeengestapeld zijn, en door de kloven, die, labirintisch kron- 
kelende, het in alle rigtingen doorsnijden. In grasgraauwe kaal- 
heid, zonder boom of struik, doet het zich aan het oog van den 
verbaasden reiziger voor. Slechts op enkele plekken wordt het 
dorre graauw van deszelfs oppervlakte met de bruinkleurige 
hutten van een dorpje afgewisseld, welke zich, door de zonne- 
stralen verlicht, op een verren afstand blinkende, aan het oog 
voordoen. Naar het Z. daalt het langzaam van 5600 tot op 
ongeveer 5000 voet, maar verheft zich vervolgens nogmaals in 
talrijke, steile en schilderachtige spitsen, die als het ware zijnen 
zuidelijken grensmuur uitmaken, alvorens het zich steil in het 
Z. waarts gelegene diepland (bij Bandjar nagara) afstort. De 
merkwaardigste dezer bergspitsen is de goenong Labet. Eer men, 
namelijk, van Karang kobar naar Banjoemas afdalende, het lage 
land aan de rivier Seraijoe bereikt, moet men eene rotspoort 
door trekken, die te regt de poort van het gebergte heeten mag, 
van waar het oog ver over de oppervlakte en den voet der 
bergen, die van hier af steil en onophoudelijk dalen, heenweidt. 
De O. hoek van deze poort is de berg Labet, een ontzettende 
rotsklomp, die zich, van ter zijde gezien, smal in den vorm 
van een pilaar verheft. De trachiet-massa’s, uit welke hij bestaat, 
liggen even als de schilfers eener ui, in concentrieke, 6 tot 10 
dikke lagen op en om elkander. Naar het O. heen verlengt hij 
