214 
terwijl het oor des aanschouwers, die zich in dezelve bevindt, 
door den donder der schuimende beken verdoofd wordt. Langs 
een pad, dat zich al slingerende gelijk de vorm der vlakke tanden 
eener zaag voortzet, doorworstelt men de bergkloof, die tot bed 
der kali Toelis strekt en bereikt men de Z. westelijke helling van 
den Panggonan, welke zich door eene bijzonderheid, die onmid- 
dellijk in het oog valt, onderscheidt. In plaats van in afzon- 
derlijke lengteribben afgedeeld te zijn, welke, naarmate zij lager 
dalen, zich verder van elkander verwijderen, gelijk bij de andere 
hellingen dezer bergen wordt waargenomen, is de hellmg van 
dezen berg, overdwars genomen, vlak en effen, terwijl zij terras- 
vormig afdaalt; zij levert derhalve, op verschillende hoogten boven 
elkander, drie uitgestrekte, effene en met gras begroeide platte 
oppervlakten; op het bovenste vlak ligt het dorp Woendoe, 
terwijl op het benedenste terras twee andere dorpen worden 
aangetroffen. Deze terrassen, welke zich verre in een voorwaart- 
sche rigting uitstrekken en de geheele ruimte tusschen Nogosarie 
en Wisma beslaan, schijnen oude, zich in eene vlakke rigting 
uitgebreid hebbende lava-stroomen te zijn; thans zijn zij hoog 
met aarde bedekt, zoodat de kern, waarop deze rust, — de 
lava namelijk, — slechts in de diepste stroombedden te voor- 
schijn treedt. Blijkbaar zijn deze terrassen door lava-stroomen 
gevormd, welke over den rand van den Weurdodo (noorde- 
lijksten ketel van den Panggonan), welks laagste zijde aan dezen 
kant gevonden wordt, zijn heengevloeid. De westelijke en noord- 
westelijke hellingen van den Weurdodo zijn op gelijke wijze 
sigs: gevormd. 1) 
1) Van het bovenste terras, bij het dorpje Woendoe, geniet men een uitzigt, z0O 
eigendommelijk, dat Java waarschijnlijk geen tweede voorbeeld daarvan oplevert. 
Tot aan de rotsmassa g. Labet weidt het oog Z. W. waarts over het woeste, zich met 
rip zode verheffen de hoogland Karang kobat, ontdekt het kap deanejfs kalen, 
der vant Plenngen, bodem de welke dorpen, di 
Nog v LR ae 2 ad 
tusschen. Karang kobar en de zuidelijke bergketen van Jerù besloten, ja, reikt tot 
over die blaauwende bergen, welke langs de kust voortloopen. Beneden in de diepte 
liggen s: strepen van wolken, over r de vlakte van Banjoemas uitgestrekt. In het verre 
W., hoog boven de wolken, welke de labirintvormige dalen van Karang kobar door- 
