215 
Het dal Badak banteng. Van den N. N. westelijken uithoek 
der hooge bergnok van den Prahoe, daalt, benevens andere 
lengte ribben, ook een rug nederwaarts, welke zich op eene 
zonderlinge wijze naar het zuiden buigt, vervolgens ter hoogte 
van 150 voet boven het plateau van Di-eng in eene horizon- 
tale rigting voortloopt en eindelijk in menigvuldige kronkelingen, 
Z. O. waarts het meer (telaga) Weurno voorbijtrekkende, zich 
met de helling van den Pakkoeodjo vereenigt. Deze bergrug 
scheidt het zuidelijke gedeelte van het plateau van Di-eng en 
den kom der meren Weurno en Pengilong van een dal, 
hetwelk de ruimte inneemt, welke tusschen deze streken en 
de aan gene zijde gelegen zuidelijke helft van den g. Prahoe 
besloten is. Terwijl deze bergrug naar de zijde van Dieng 
slechts eene helling heeft van 150 voet, zoo daalt dezelve aan 
de 0. zijde ongelijk dieper, om in eenen tamelijk vlakken dal- 
grond over te gaan, die, bij het daarin gelegen dorp Badak 
banteng (waarnaar hij genoemd wordt), 250 voet beneden Di-eng 
ligt en zich digt aan den voet van g. Prahoe uitstrekt; deze 
berg, welke in het midden met een wand in steilte aan een 
muur gelijk oprijst, verheft zich hier 41850’ boven het zoo even 
genoemde dorp. Het dal tooit zich met de zachte kleurenpracht 
der weidenvelden, welke met ranonkelen en violen zijn bezaaid 
en strekt zich verder zuidwaarts uit, tot op de plaats waar 
de helling van den Pakkoeodjo en die, welke, in verscheidene 
ribben gedeeld, van den top van den Prahoe afdaalt, elkander 
vaderen; op die plaats verandert het dal in eene enge, ontoe- 
gankelijke bergkloof, waardoor de kali Seraijoe, welke aanvan- 
kelijk stul en met zacht gemurmel door het dal ruischte, zich 
schuimend en spattend met geweld over haar oneffen bed 
wentelt. Dit beneden gedeelte van het dal was tot in 1858 
bijna onveranderd gebleven, doch in 1840 was het door de 
zweven, ziet de goenong Slamat met majesteit om zich heen. In een blaauwachtigen 
schemer gnd onbwaart men hem van het plateau, Een aantal witte strepen dalen, 
van zijnen top benedenwaarts, en eene zuil van rook, statig gelijk een 
pijnboom, welke slechts verdwijnt om zich weder op nieuw te vormen, siert als een 
witte vederbos den kruin van den koning der Javasche be 
