218 
gonan bevindt, is in elk opzigt allermerkwaardigst; nog belang- 
rijker wordt deze beschouwing, wanneer men zich de merk- 
waardige geschiedenis van dit gebergte voor den geest brengt. 
Op het wijduitgestrekte, stille plateau, staan ginds eenzaam de 
A kleine tempels Ardjoeno, wier vervallen piramide-vormige 
wanden, met kleine struiken begroeid zijn. Zoo even heeft de 
morgenzon hare eerste stralen over de kruin van den Prahoe, die 
zelf nog in het duister gehuld higt, heengeschoten, de nevelen, 
welke het plateau bedekten, verdreven en het eerwaardige, 
door eeuwen grijs geworden gesteente dier tempelen beschenen. 
Lange donkerkleurige, bijna zwarte schaduwen, mm de reine 
lucht van dit verheven oord scherp langs het licht uitkomend, 
werpen zij over de met gras bedekte vlakte. Aan gindsche 
zijde schemeren de bruinkleurige hutten van Di-eng, waarover 
een blaauwachtige rook statig heenzweeft. 
Ter plaatse waar de zon gindsche grasweiden beschijnt, daar 
golfde eens het gloeijende lava-meer van een kraterbodem. De 
lava bekoelde en de bodem des kraters tooide zich, na dui- 
zenden van jaren, met planten en boomen. Er kwamen men- 
schen derwaarts en er werden tempels uit deze lava gebouwd — 
en lofliederen, den Allerhoogsten gewijd, verhieven zich uit 
dezen vulkaan, den voormaligen zetel der vernietiging ! Duizende 
van handen repten zich nu allerwege, beitel en hamerslag 
weerklonken, en het geraas der arbeiders en het gezang der 
vrome scharen werden door de echo van de bergwanden terug- 
gekaatst. Maar gelijk weleer de lava bekoelde, en de vuurzee 
eindelijk in een grasveld werd herschapen, — zoo ook verdween 
wederom deze maatschappij van menschen; — na een nieuw 
duizendtal jaren werd geene menschelijke stem meer gehoord, 
en slechts het werk hunner handen, uit diezelfde lava gebouwd, ° 
doet zich ginds verweerd en zaämgestort aan onze oogen voor, 
als een raadsel — een droom van steen. 
Onbekend met het lot, dat deze tempels trof, worden zij 
door de tegenwoordige bewoners met bewondering aanschouwd; 
zij bezigen hunne krachten tot de bebouwing van den grond 
en duizendjarige wouden vallen (ten tweeden male op Di-eng) 
