244 
tijgers en ander wild gedierte en vogels van allerlei 
aard (l\ —? 
In 4839, gen den predikant S. A. Buddingh (Theol. 
Doctor). 4) Deze hield de volgende lijkrede bij den Pakaraman. 
«Wij kwamen aan eene plek, over welke de natuur, zoo het 
schijnt, haren vloek heeft uitgesproken en welke ieder, die de- 
zelve voor het eerst aanschouwt, met schrik en afgrijzen vervult. 
Ik bedoel het onzalige oord, dat tusschen hooge bergspitsen ? 
ligt ingesloten, waarop geen struik, geen plantje tiert, waar 
alles dor en kaal is, waar zich slechts het beeld der verdelging 
en der verwoesting toont, ik bedoel het zoogenaamde stikdal, 
of beter gezegd het Doodendal. Het is de dood, die hier zijne 
zwarte tent opgeslagen, zijne trewrbander heeft ontrold. — 
Eene klamme rilling vaart ons door de leden — eene ijskoude 
siddering grijpt ons hart aan, wanneer het oog neêrziet in de 
diepte, waar niets leeft en al wat leven heeft sterft. Het is de 
dood, die daar onzigtbaar woont, de dood voor mensch en 
dier.» enz. enz. 
In 4838, in °t begin van Augustus, bezocht ik het ge- 
bergte voor de eerste maal, vergezeld van D". Fritze, later in 
gezelschap van den landschap-schilder Sieburgh, die zich be- 
ijverde getrouwe schetsen der tempelruïnen te nemen, maar 
nu reeds, gelijk ook de eerstgenoemde, onder de «zwarte 
tent des doods» rust. Tijdens de 8 dagen, die wij alhier door- 
brachten, én gedurende welken tijd de heer Serriere, Resident, 
ons alle mogelijke hulp en ondersteuning verschafte, was het 
weder buitengewoon schoon$ de daauw op het plateau was el- 
ken morgen bevroren, zoodat hetzelve zich aan het oog voor- 
deed als ware het hoi 
In 4840 hield ik mij gedurende eene maand, dlanwelijk; van 
den 4 Maart tot aan den 4 April, in Dieng op, ten einde 
in de gelegenheid te zijn al de afzonderlijke streken van het 
gebergte te onderzoeken. 
Verscheidene andere peren hebben het gebergte bezocht, 
5 Tijdschr ft van Neerl. Indië. 2 jaarg. p. 244; medegederid door Sevenhoven. 
Vergel. p. 335. il 
