248 
was, of eerst later ten gevolge van geweldige omkeeringen in 
de natuur, op eenige plaatsen inzakte of instortte en daardoor 
lager werd, terwijl andere gedeelten door lava-stroomen werden 
opgehoogd , laat zich moeijelijk uitmaken, maar dat in het hoog- 
land bij de telaga Leri, in latere (historische) tijden, werkelijk 
trechtervormige verzakkingen hebben plaats gehad, hebben wij 
reeds aangetoond. Inzakkingen aan de eene, verstoppingen aan 
de andere zijde hebben ongetwijfeld de meeste meren, welke 
in deze streek worden aangetroffen, doen ontstaan. 
Van de drie eruptie-kegels, welke zich uit den kraterbodem 
verhieven, hebben zich twee volkomen staande gehouden. 
1°. De Paggar kentang. De enkelvoudige, trechtervormige 
kolk van dezen berg is reeds sedert lang gesloten en met wou- 
den bedekt; slechts aan deszelfs westelijken voet, bij de telaga 
Leri stijgen nog dampen opwaarts en ook aan de helling van 
deszelfs staartvormige verlenging, naar het noordoosten, verheffen 
zich nog rookzuilen (uit de kawa Sepandoe.). 2°. De Panggonan. 
Deze dubbele kolk vormt twee, door eene smalle nok van 
elkander gescheiden trechters, waarvan de eerste, noordwestelijk 
gelegene van een lageren ringmuur is omgeven, en op welks 
bodem de telaga Weurdodo ligt; de tweede naar het zuidoosten 
gelegene is volkomen trechtervormig en zeer diep. De rand van 
deze kolk verheft zich 560’ boven het plateau. De bodem, 
in de diepe schaduwen van het omringende woud gehuld, is 
met gras bedekt. Het water loopt langs onderaardsche wegen 
uit deze kolk en komt in de kawa Kidang, door heete dam- 
pen opgestuwd, al kokend en borrelend weder te voorschijn. 
De kawa Tjondro di moeka ligt aan den voet des bergs, ter- 
wijl de beide kawa’s Kidang boven aan de helling zijn uitge- 
barsten; — ook in het midden van den voormaligen kraterbo- 
dem, aan de oevers der meren Weurno en Troes, worden, ge- 
lijk wij vroeger gezien hebben, nog tegenwoordig solfatara’s ge- 
vonden. De derde eruptie-kegel, de Pakkoeodjo-kendil is tot op 
de helft ingestort; de puinhoopen, welke tot in het dal Badak 
banteng en Djadjar zijn voortgeslingerd, hebben wij vroeger 
reeds leeren kennen. Van de nog bestaande eruptie-kegels be- 
