316 
het laagste gedeelte van den muur, ter plaatse waar dezelve 
ten noorden van het middenpunt eindigt, te bestijgen; ver- 
volgens klautert men aan de buitenhelling iets beneden den 
hoogsten rand van den kratermuur voort en beschrijft men op die - 
wijze bijna een halven cirkel tot naar het westen. Deze onder- 
neming wordt slechts bemoeijelijkt door een paar kloven, wier 
steile wanden reeds boven aan den hoogsten rand aanvangen, 
dezen insnijden en vervolgens noordwaarts langs de hellig: des 
bergs afdalen. De welig opgroeijende ndelknshei echter, 
aan wier stammen en takken men zich vasthouden kan, maken 
dezen togt uitvoerbaar. Over het algemeen is de geheele noord- 
west- en westzijde van den Soembing, in de hoogere zonen, 
digter dan alle anderen met Alpen-woudgeboomte nneids 
Op eenige plaatsen is de bovenrand van den kratermuur in 
het noordoosten volkomen scherp en bestaat hij uit op elkander 
gestapelde rotsbrokken, die aan de binnenzijde aanvankelijk een 
loodregten wand vormen. Deze blokken (waarvan wij eene aftee- 
kening gaven in Soembing, Figuur 5) schijnen eerder ont- 
staan te zijn door het bersten of instorten van den muur dan 
dat zij hier zijn nedergeslingerd geworden. Op vele plaatsen 
van den wand bemerkt men, dat eene sterke werking op de 
magneetnaald wordt insane en schijnen deze otehinkiken 
veel magneetijzer te bevatten. 
Aan de westzijde is de afscheiding van den muur in stukken, 
welke den vorm hebben van prismata of parallelopipeda het 
duidelijkst; de geheele massa van den wand springt daar ter 
plaatse naar binnen vooruit, in den vorm van ribben, en herinnert 
aan eenen zuilenvormigen bouw, welke niet geheel en al tot 
volkomenheid is geraakt. 
we kraterbodem bestaat, de berg van puinbrokken niet 
end, uit de haradatnden gedeelten: 1°. het noorde- 
lijkste gedalo 480 voet beneden de westelijke spits; — 20. de 
: 410 voet en 5e. het zuidelijkste en _zuidweste- 
lijkste idee: 500 voet beneden die spits gelegen. 
Deze kraterbodem is in het noordoosten geopend, heeft 
echter aldaar in geenen deele een effen of gelijkmatig glooijenden 
