319 
vlakte rondachtig van vorm, welke in den regentijd den bodem 
van een klein meer uitmaakt. — (Zie No 1 op Soembing, 
Figuur 4.) 480 voet beneden het hoogste westelijke punt van 
den kratermuur wordt deze kleine ketel, in het noordwesten, 
het naast begrensd door het uiteinde van den kratermuur en in 
het zuidwesten door den puinberg, en ligt daar als een toonbeeld 
van sombere eenzaamheid, ook aan de andere zijden door steile 
wanden en puinhoopen omsingeld. Heeft men de noord- noord- 
oostzijde van den Soembing , van de zijde van Kadjépit komende, 
beklommen, dan gaat men tusschen het uiteinde van den krater- 
muur, (namelijk, het noordelijkste uiteinde met betrekking tot het 
middenpunt der kraterruimte, ter regterzijde gelegen) en tus- 
schen den puinberg in het zuidoosten (ter linkerzijde) door, en 
ontwaart men voor het eerst den kleinen, zandachtigen meer- 
bodem in de diepte voor zich, rondom door rotsen omgeven, 
terwijl zich aan de overzijde de hoogste westelijke spits van den 
kratermuur verheft. Tusschen enkele blokken van reusachtige 
grootte en puinhoopen, welke menigwerf berghoog op elkander 
gestapeld liggen en wier toppen met wouden zijn gesierd, — 
loopt al kronkelend het voetpad heen. — De zandige ruimten, 
besloten tusschen de rotsblokken, zijn met Festuca nubigena 
(mihi) begroeid, eene grassoort, welke zich als eilandjes ver- 
heft, en in groote bosjes te zamen opgroeit. — Alles hier in 
het fine getuigt van eene geweldige verbrijzeling der zwaarste 
rotswanden, terwijl de aanschouwer de teekenen bespeurt van 
schrikbarende verwoestingen in dezen krater des Soembing, 
welke overrijk is aan verscheidenheid van vormen , — en waarin 
den reiziger, indien hij denzelven in den regentijd bezoekt, 
terstond bij zijne intrede, tusschen tooneelen van verw tage 
insgelijks een beeld des vredes tegenlacht, — namelijk, de 
spiegel van het in de diepte liggende meer. (In dit meer stond 
onder anderen op den 14 Julij, 1820, volgens berigten in de 
Javasche Courant, n°. 28. 1820, twee voet water.) 
2o. Eene kleine met rolsteenen hai ankie kloof, in den regentijd 
blijkbaar het bed eener beek, leidt uit deze zandeeknnnan 
70: hooger gelegen middenruimte des kraters (n°. 2 op de plaat 
