337 
afstand noordoostwaarts van de brug, op den weg naar Salatiga, 
aan als bergstroom schuimend over rotsen heen te bruisen en 
menigvuldige kleine watervallen te vormen. Uitgestrekte gedeel- 
ten van den dalbodem van Ambarawa, vooral in het midden, 
schijnen veenachtig te zijn en slechts eene hard geworden turf- 
korst van 7 tot 20 en meer voeten dikte op de nog weeke 
veenmassa te bezitten. In 1858 berstte op zekere plaats de 
turfkorst, welke aldaar eene dikte van 7 à 10 voet had en louter 
uit dunne evenwijdig op elkander liggende lagen was zamen- 
gesteld, ten gevolge van het doorbreken van den papachtigen 
veengrond, met stukken van halfvergane boomstammen ver- 
mengd, en zulks waarschijnlijk door hydrostatische drukking uit 
hooger gelegen streken veroorzaakt. De uitbarsting, welke des 
nachts in een met sawa’s bedekt, volkomen horizontaal gelegen 
gedeelte van den dalgrond plaats greep, ging met gedruisch ver- 
gezeld, — en veroorzaakte de gelijkmatige opheffing eener plek , 
welke een diameter van 1,000 voet heeft, tot een uiterst stompen 
kegel, uit welks middenpunt, dat eene hoogte van 50 voet boven 
de voormalig effene vlakte verkreeg en opengebersten was, de 
veengrond uitvloeide. De loodregt afgebroken 7 voet dikke wanden 
der kegelvormig opgeheven korst waren aan de verschillende 
kanten, even als bij kraters wordt opgemerkt, naar het mid- 
denpunt gerigt. Op dit verschijnsel zoude men de theorie 
der verheffings kraters in het klein getrouwelijk hebben kunnen 
toepassen, ware de korst (hoewel slechts eene veerkrachtige 
turfkorst!) ook niet uitmiddelpuntig naar alle zijden gebersten 
en zelfs overdwars gescheurd geweest. — Zoowel de veen- 
grond, — de horizontale ligging van het geheele dal, — de 
evenwijdige laagvorming der turfmassa’s — het bestaan van 
slechts één enkel uitloozingskanaal in eene enge kloof — als de 
nog thans aänwezige moerassen in het zuidoostelijkste gedeelte 
van het dal zijn zoo vele onloochenbare bewijzen voor de juistheid 
der onderstelling, dat de dalgrond van Ambarawa vroeger met 
water bedekt was. Ea 
De sawa’s, welke dezen voormaligen meerbodem bedekken , 
stellen nog op menige plaats het beeld van den voortijd dui- 
