564 
in bergribben, die langs alle zijden divergerend afdalen en, 
naar gelang zij lager komen, zich in een grooter aantal 
ribben splijten. | 
Aan het oostelijke uiteinde van het zuidelijke juk (namelijk, 
van de spits 5) vangt het verbindings- of dwarsjuk 9 aan, dat 
van daar naar het noordelijke juk loopt. 
Van de ribben, welke uit het westelijke uiteinde van het zui- 
delijke juk loopen, komt de meest binnenwaarts gelegen rib, (naar 
“het westnoordwesten loopende) in de nabijheid van het uiteinde 
van het noordelijke bergjuk , dat, zuidwaarts omgebogen, ter ver- 
melde plaats in eene kleine spits eindigt, en steil nederwaarts 
daalt, doch zoodanig dat tusschen beide nog eene breede, aanvan- 
kelijk westnoordwestwaarts, — later noordwestwaarts loopende 
kloof (ne. 10 in Figuur 4) zijnde eene voortzetting of een uitloop 
van het bovenste kraterbekken, overblijft. 
Aan het oostelijke einde van dit juk no 5 vangt het reeds 
genoemde dwars- of verbindingsjuk n°. 9 aan, dat den krater 
aan de oostzijde afsluit en naar het noordelijke juk loopt, welks 
hoogste oostelijk gelegen spits (n°. 4) langs dien weg bereikt kan 
worden. Aanvankelijk daalt de noordelijke wand der spits ne. 5 
steil en rotsachtig ongeveer ter diepte van 100 voet naar beneden 
en gaat hij vervolgens in de dwarskam over, die wel met eenige 
bogten, doch algemeen genomen in eene noordelijke rigting ver- 
loopt, nu eens daalt, dan weder in kleine spitsen oprijst en op 
vele plaatsen slechts eene rotsgraat van 1 à 1!js voet breedte 
vormt, waarover men moet heenklauteren, terwijl ter linker- en 
ter regterhand steile afgronden gelegen zijn. De diepste plaatsen 
zijn misschien 500’ beneden de spitsen van het zuidelijk gelegen 
juk. Zoodra het dwarsjuk het noordelijke juk heeft bereikt, 
rijst het niet minder steil naar de oostelijkste spits (n°. 4) van 
hetzelve op, en hoewel deze niet hooger schijnt te zijn dan de 
zuidelijke spitsen, — zoo heeft men echter van daar , uithoofde 
dezelve geheel alleen staat en van alle zijden omringd is door 
steile hellingen, een meer onbelemmerd gezigt over de gansche 
kruin dan op eenige andere spits. 
Ter plaatse waar het verbindingsjuk zich met het noordelijke 
