365 
juk vereenigt (westwaarts van de spits n°. 4), begint hetzelve nog 
eenigzins lager te dalen, loopt het met eene zeer smalle nok naar 
het westen voort, rijst het vervolgens weder eenigzins opwaarts 
en vormt het eindelijk een naar het zuiden gebogen halven kring, 
eindigende in de reeds genoemde spits of hoek (noordwaarts, 
naast de kloof no. 10) en daalt van daar eensklaps steil beneden- 
waarts. Op deze wijze wordt de krater van den Merbaboe (of 
beter gezegd het overblijfsel van den voormaligen krater van den 
Merbaboe) aan alle zijden door de wanden van smalle rotsjukken 
(door den kratermuur) ingesloten, uitgenomen aan de west- 
zijde bij n°. 10, alwaar dezelve aan den voet der spitsen >< >< 
geopend ligt, welke opening zich in eene breede en diepe kloof 
bergafwaarts verlengt. Slechts op weinige plaatsen zijn de wan- 
den der genoemde jukken beklimbaar ; zij dalen steil, menigwerf 
loodregt naar beneden, en loopen eindelijk tot een smallen bodem 
te zamen; deze bodem daalt naar het westen, d. i. naar de 
zijde van den uitgang no. 10, en in het midden van denzelven 
bevindt zich (naar de berigten van andere reizigers) (bij n°. 7) 
nog een zeker aantal zwak dampende fumarolen en heete modder- 
poelen, welke door de daarin opstijgende gas-soorten in eene gesta- 
dig borrelende beweging worden gehouden. Een welige plan- 
tengroei, uit de gewone Alpenboompjes bestaande, bedekt deze 
verschijnselen voor het oog van hem, die zich op. eenigen afstand 
bevindt, — vooral zijn het Thibaudia’s, Acacias en Gnapha- 
liën, welke den grond der kloof bedekken en, tot bosschen 
vereenigd, ook aan de steilste wanden worden aangetroffen, terwijl 
op de meer toegankelijke jukken en toppen slechts enkele 
derzelven verstrooid voorkomen. Slechts ten noorden van het 
middenpunt des kraters bemerkte men (in 1856) eene geheel 
kale, witachtig glimmende plek aan den wand, als ware daar 
ter plaatse de plantaardige bedekking door eene gas-eruptie ver- 
nietigd geworden. (No. 6 in Figuur 4.) 
De oostelijke spits van het noordelijke juk, of ten opzigte 
der geheele kruin de noordoostelijke spits van den Merbaboe 
(n°. 4in Figuur 4), is niet veel grooter van omvang dan de 
spitsen van het zuidelijke juk; zij heeft naauwelijks eene breedte 
