372 
de zone van 2,000 voet, wanneer men den top des bergs tot op 
ongeveer 4 geographische minuten genaderd is, merkbaar steiler 
begint te rijzen. 
De bovenste bekleding der vlakten, welke den omvang van 
den Merapi uitmaken, bestaat overal uit een helder grijs- 
kleurig zand of zeer fijne vulkanische asch, welks vrucht- 
baarheid tot den aanbouw van rijst uitsluitend van het kunst- 
matig bewateren afhangt. Hoe meer men den voet des bergs 
nadert (bij Bedojo, Sawoengan), — des te talrijker worden de 
stukjes puimsteen, welke met puinbrokken en gruis van anderen 
aard onder deze vulkanische asch worden aangetroffen. De 
droogte, welke gedurende de heldere maanden des jaars (Au- 
gustus en September) heerscht, lost de oppervlakte van den 
bodem op en doet denzelven in stof verkeeren. Wanneer nu, 
gelijk in het rijk Jogjakêrta gewoonlijk het gevalis, de heer- 
schende zuidewind daarover waait, dan wordt men zeer dikwerf 
zandhozen gewaar, die al draaijende over de dorre sawa-vlakten 
heentrekken en in de dorpboschjes, welke als oasen tusschen 
het zuidelijke strand en den Merapi in die vlakten verstrooid 
liggen, breken. Naauwelijks zijn eenige van de zandhozen in de 
bamboes- en palmboschjes dezer dorpen gebroken, — in welker 
schaduwen de thermometer des middags (wanneer de warmte het 
max. bereikt, ten 2 à 5 ure) tot op 88 à 89° Fahr. stijgt, — of 
weder bri worden gevormd en dit draaijende spel tusschen 
den horizontaal uit het zuiden waaijenden wind en de loodregt 
opstijgende luchtstroomen wordt op nieuw over den verhit 
ten bodem voortgezet t), als wilden zij de eenmaal door den 
vulkaan uitgeworpen stoffen weder naar denzelven terugvoeren. 
Slechts aan de zwid- en zwidwestzijde komt de vlakte van 
den Merapi, (het land van Jogjakêrta) in aanraking met nep- 
en gebergten. Het is de noordwestelijke voet van het 
143, — de Lawoe sedert 167, — de Wilis sedert 227, — de et de sedert 266, — 
de Bromo en de Semeroe sedert 123 n. Ch. zijn bewoond gewor 
*) Buiten de schaduwen der dorpboschjes steeg de mat gedurende de 
middaguren, tot op 110° Fahr., hoewel dezelve verscheidene voeten boven de zand- 
vlakte gehouden en tegen deu dadelijken invloed der zonnestralen beschut werd. 
