381 
vooruit springende gedeelten (terrassen) tusschen de rotswan- 
den, die in verticaal staande parallelopipeda afgescheiden zijn, 
groeijen wouden. 
Figuur 40. Denkbeeldige verticale doorsnede van dit juk, 
hetwelk van boven smal en scherp. toeloopt. 
Figuur Jd. Profiel der tweelingbergen Plawangan aan den 
zuidwestelijken voet van den Merapi, van het dorp Sawoengan 
gezien, vanwaar zij, in eene noordelijke rigting, 5 palen ver- 
wijderd zijn. (September 1854.) 
Figuur 42 wijst het aantal en de ligging der ribben van den 
Merapi in de hoogere zonen‘aan. De rib aan de oostzijde der 
kloof (djoerang) Djoewé is, namelijk, die, welke-zich in den 
tusschenzadel van Sêlo uitbreidt en waarop de weg, welke van 
deze plaats bergopwaarts voert, gelegen is. Op deze Figuur 
duidt A den eruptie kegel aan, — B den zuidelijken krater- 
muur, — G den oostwaarts gelegen, voormaligen kratermuur 
en D de oostelijke aschvlakte. 
Merapi, Figuur 43. Kaart van de kruin des Merapi, op- 
genomen en geteekend in September en November 856, en 
nader herzien en afgewerkt in Junij 1858. 
De getallen wijzen die plaatsen aan, welker hoogte boven 
het punt A der oostelijke aschvlakte door waarnemingen met 
den barometer is bepaald; dit punt A ligt 8,000’ bover de op- 
pervlakte der zee. 
Bij 640 ligt het hoogste gemeten punt van den zuidelijken 
kratermuur en van den ganschen top, zijnde 8,640 boven de 
oppervlakte der zee verheven. Slechts de onbeklimbare slakken- 
kegel is nog hooger. 
Bij 450, alwaar een Acacia-boompje stond @, hetwelk in 1856 
nog groen, maar in 1858 verbrand en verdord was, is het 
hoogste punt van den voormaligen, oostelijken kratermuur. 
Bij 295 is het hoogste punt 4 der rib, over welke de weg. 
van Sêlo bergopwaarts loopt. Op de plaats door dit punt aan- 
gewezen, hebben de Javanen de gewoonte te offeren, alvorens 
zij den berg meer naderen. 2 
®D Zijn zoodanige plaatsen, zoowel aan den slakkenkegel 
