397 
helling van den slakkenkegel, ongeveer op het midden van 
deszelfs hoogte aan, en wel zoodanig dat de voortzetting van den 
muur door slakken overdekt schijnt te zijn. De steile wand, 
welke zijne zuidelijke helling naar het oosten vormt doet echter 
duidelijk (alwaar het zuidelijke uiteinde van de aschvlakte ligt) 
zien, dat de muur hier werkelijk eindigt en waarschijnlijk tot 
op deze plaats eenmaal is verbrijzeld geworden. Hier aan den 
oostelijken voet van den muur, welke de zuidoostelijke voet 
des kegels is, ligt, verstrooid in de zandvlakte, eene verbazende 
menigte rotsbrokken, die eene dikte van 5,10, ja, 20 voet hebben 
en zonder regelmaat woest en wild op en over elkander geworpen 
zijn. Al deze steenbrokken zijn onregelmatig van vorm, en met 
scherpe hoeken en kanten voorzien; zamengesteld uit compacten, 
veelal helder grijzen, somtijds roodachtig grijzen trachiet, zijn 
zij zeer verschillend van de poreuse slakken des eruptie kegels. 
Deze muur is aan deszelfs oostelijken uithoek 8,460 voet boven 
de oppervlakte der zee verheven. Beneden dezen hoek , ongeveer 
25 voet dieper, verbindt hij zich met den slakkenkegel; te dier 
plaatse werden (1856 en 1858) de rijkste zwavelgroeven gevon- 
den, alwaar zulk eene groote hoeveelheid zwavel gesublimeerd 
was, dat de Javanen, door de wanden slechts met de half door- 
geslagen schaal eener kokosnoot af te schrappen, in korte oogen- 
blikken geheele korven vol daarvan verzamelen konden. De 
gansche bodem was aldaar. overal doorwoeld, tot op eene diepte 
van verscheidene ellen, in een weeken toestand herschapen en 
slechts met de grootste voorzigtigheid kon hij betreden worden. 
Verder binnen- of westwaarts van deze zwavelgroeven, in de 
smalle kloof tusschen den muur en den kegel gelegen, stegen 
destijds ook de dikste waterdampen op. Het waren fumarolen, 
die met zulk een heftig gebruis uit gaten, ter grootte van ver- 
scheidene voeten opstegen, dat de bodem in het rond daar- 
van beefde. 
De helling, welke, oostwaarts naar de zuidelijkste arten 
der aschvlakte heen, ten minste 400’ afdaalt en 
zoo even genoemde solfatara’s, die tusschen het pe 
uiteinde van den muur en den kegel worden aangetroffen, ge- 
