6 400 
kegels schijnt nog 2 à 500 voet hooger te stijgen dan de zuide- 
lijke muur 1) en zich derhalve ongeveer 800 à 950’ boven het 
laagste punt zijner basis te verheffen (d. i. de oostwaarts gelegen 
aschvlakte). Wordt de voet des kegels aan deze oostelijke asch- 
vlakte en insgelijks op den aschrug in het noordoosten met eene 
tamelijk scherpe grenslijn omtogen, aan de noordwestzijde daar- 
entegen schuift hij zijne slakken reeds verder in het rond en 
daalt hij aan de westzijde geheel vrij en zonder grens bergafwaarts. 
Hier, aan het westelijke uiteinde van den muur, ligt het punt, 
dat als het bovenste beginder djoerang Belongkeng mag beschouwd 
worden. Uithoofde de rand van den muur, welke in dit westelijke 
gedeelte getand is en derhalve nu eens rijst dan weder daalt, 
zoo smal is, dat dezelve geene plaats aanbiedt, waar den voet 
neder te zetten, en het losse bekleedsel van asch onder hare 
dunne korst geen vasten grond geeft, zoo was het mij slechts 
mogelijk in de enge kraterkloof zelve (aan den binnenvoet des 
muurs) tot aan het westelijke uiteinde voort te dringen. Nim- 
mer hebben verschijnselen, door de werking van het vulkanische 
vuur veroorzaakt, zulk eene ontzetting in mij te weeg gebragt 
als ik bij den aanblik van dit oord gevoelde, hetwelk door mij, 
somtijds zoodanig in dampen gehuld, dat ik gevaar liep van te 
stikken, tot tweemalen bezocht is. Tusschen de Javanen, die 
mij vergezelden en mij was een afstand, welke ik al klauterend 
met groot gevaar in een half uur had afgelegd (7 Junij, 1858). 
Wanneer ik den blik nedersloeg, zag ik in de woeste, groote 
Belongkengkloof, welker steil afdalende bodem de ver uitgestrekte 
helling van den eruptie kegel zelve is, terwijl millioenen van 
slakken op elkander gehoopt lagen, van uit de duizeling wek- 
kende diepte, die zich in een schemerlicht van wolkennevelen 
en dampen verloor, tot hoog boven den krater uit; — ik zag, 
hoe enkele slakken losgeraakten en benedenwaarts gleden, — zij 
schenen eerder te vliegen dan te rollen, terwijl zij in verschei- 
dene zetten, aanslaande en weder opspringende, groote bogen 
beschreven, waarbij van al de punten zich stofwolken verhieven, 
*) Misschien nog hooger. 
