. 
410 
«brandende modder», die in geene enkele beschrijving van 
uitbarstingen worden gemist, hebben uitsluitend haren oorsprong 
in de vooraf opgevatte meening der berigtgevers, waar omtrent 
verder naar de beschrijving van den Galoenggoeng verwezen wordt. 
(Zie de Javasche Cour. van den 4%er, 14den, 18ter, en 25sten Januarij 
en van den 22ste Februarij, 1825.) Ten jare 1858 leefde te 
Sèlo nog een bejaarde Europeër, die als soldaat naar Indië was 
gekomen en gedurende lange jaren als tuinman had gediend in 
het koele klimaat van den 4,880’ hoogen bergzadel. Met leven- 
digheid sprak hij over die uitbarsting, welker schrikkelijk ge- 
dreun voor hem het laatste geluid was, dat hij hoorde. Een 
der uitgeslingerde steenen trof hem op het hoofd en maakte 
hem voor altijd doof. 
An 4823, op den 6t= April. Het was derhalve drie maan- 
den na deze uitbarsting, dat een stroom van modder, «lava- 
modder», van de oostzijde van den Merapi afvloeide en tot op 
2 palen afstands van Bojolali doordrong, alwaar dezelve een 
beplant veld ter hoogte van een voet bedekte. (Javasche Cour. 
van den 19e April, 1895) Dit kuren slechts moddermassa’s 
geweest zijn van de voorgaande uitbarsting, welke hier of daar 
in eene kloof opgestuwd gebleven waren en eerst thans, mis- 
schien ten gevolge van sterke regens, doorbraken. 
In 4832, op den 25" December. Des nachts ten 12 ure 
ving eene nieuwe uitbarsting aan, welke vergezeld ging van 
een schor gedruisch; asch en eene groote menigte steenen 
werden uit den krater geslingerd, waar door het dorp Gemen 
Sabrang, aan de westelijke zijde des vulkaans (in het distrikt 
Probolingo) gelegen, gedeeltelijk verbrand, gedeeltelijk door 
uitgeworpen massa’s werd overdekt en 52 (naar andere berigten 
25) menschen, benevens eene groote menigte vee, het ble 
verloren. Alle dorpen, aan de hellingen van den Merapi gelegen, 
werden door derzelver vlugtende bewoners verlaten; hierop 
volgde een aschregen, welke 4 uren aanhield, waardoor het 
land in een omtrek van 15 palen met een helder grijs bedek- 
sel werd overtogen. Drie jaren lang (gedurende 1835, 54 en 
55,) zag men des nachts, na deze uitbarsting, te Magelan, — 
