414 
herhaalde aanvallen, gedurende den ganschen droogen moesson 
voort; eerst tegen het invallen van den regentijd (omtrent het 
midden of het einde van October?) hield de vulkaan op met woeden 
en toen werd (gelijk de berigtgever zich uitdrukt) geen geringer 
gevaar van den vertoornden VNeptunus gevreesd dan dat, waar- 
mede Vulkanus hen had bedreigd. (Zie lager.) 
De bij gelegenheid dezer eruptie uitgeworpen stoffen beston- 
den (behalve uit dampen en gas-soorten): 4°. uit groote steen- 
brokken, gruis, zand en asch, die allen roodgloeijend uit den 
krater kwamen; zij werden niet uit den krater geworpen , maar 
rolden over den zuidoostelijken rand des kraters en kwamen 
door de lengte kloven Gêndol en Worroh benedenwaarts. De hevig- 
ste werking moet naar de zuidoostzijde zijn gerigt geweest en 
tevens ook aan die zijde de grootste hoeveelheid uitgeworpen 
stoffen gevallen zijn (waardoor de genoemde kloven werden. 
gevuld). (Gaat men de gedaante van den Merapi na in Figuur 
43, dan zal men ontwaren, dat de eruptie kegel, naar de 
oostelijke aschvlakte heen, vrij en door geen muur omgeven 
is; dat insgelijks de aschvlakte, aan de zuidoostzijde, vrij langs 
de helling van den berg afdaalt. Naar die zijde vonden de 
uitgeworpen stoffen derhalve den gemakkelijksten uitweg; ge- 
makkelijker moet zulks nog hebben plaats gehad naar. het 
westen, in de kloof Belongkeng, d. i, naar de zijde der resi- 
dentie Kadoe, vanwaar ons alle berigten ontbreken.) — 20. Uit 
gesmolten lava, die als een stroom nederwaarts vloeide, name- 
lijk, in de kloof Gêndol, welke naar het oosten, naar Bojo- 
lali nederdaalt. De heer van Waeij kon, gelijk door hem be- 
paaldelijk wordt verzekerd, uit zijne woning de gesmolten lava 
duidelijk in de genoemde kloof zien stroomen. Men kon dezelve 
vergelijken met gesmolten ijzer ; zij vormde een « blaauw vuur, » 
dat later wit, rood en blaauwgloeijend werd, totdat de lava 
zich in de gemelde kloof geheel aan het oog des aanschouwers 
onttrok. 
Zijdelingsche spleten. Bij eene vorige uitbarsting van den 
Merapi zijn, naar verhaald Swordt, in de zuidoostelijke en in de 
zuid-zuidoostelijke helling twee reten of zijdelingsche scheuren 
