416 
worden herschapen. Het langst bekende «zandmeer» ten uoord- 
oosten van Prambanan (ten noordwesten van Tangkiran) heeft 
aan dezen toevoer zijn ontstaan te danken. 
Ook thans waren de beide genoemde kloven wederom door 
de uitgeworpen vulkanische stoffen verstopt geraakt, ja, bijna 
tot aan den rand daarmede opgevuld geworden. De woning des 
berigtgevers lag slechts 200 schreden van den rand der kloof 
Gèndol verwijderd, en — de regentijd met zijne overstroomingen 
naderde met rassche schreden. In November kwamen dan ook 
de banjers met ontzettende vaart benedenwaarts. Het water 
werd tot boven de randen der kloof opgestuwd en stortte de 
uitgeworpen stoffen, welke hetzelve medevoerde, ver over de 
bebouwde velden ter wederzijde gelegen; steenen van 35 voet 
dikte werden in de velden mede voortgesleurd, ja, in de kloof 
werden blokken ter grootte van buffels door het water naar be- 
neden gewenteld. : 
De grond, waarop het huis stond, beefde door het geweld 
van den bergstroom, toen deze zich een nieuw bed door de 
uitgeworpen massa’s baande. Het water was laauw. Enkele 
steenen waren nog zoo verhit, dat zij water in damp deden 
opstijgen, ja, vele rotsbrokken waren den volgenden dag nog 
zoo heet, niettegenstaande het den ganschen nacht had geregend, 
dat men er de hand niet op kon houden. 
Na dezen tijd tot in October, 1847, (de dagteekening van 
het berigt) bleef de berg in rust. Slechts den 25:ten September, 
1847, dus een jaar na de hier boven beschreven uitbarsting, 
heeft de Merapi, volgens den heer van Waeij, nog eenen 
keer steenen en lava uitgebraakt. 
In 4849 op den Jt" September. «Des avonds omstreeks 
11 ure begon de Merapi, onder een hevig gedruisch, asch en 
steenen uit te werpen. Deze aschregen, door een oost-zuid- 
oostewind over de geheele residentie Kadoe voortgedreven, 
bedekte op sommige plaatsen den grond ter hoogte van 5 rijn- 
landsche duimen. 
Op den 15% September was de berg in wolken, rook en 
asch gehuld en er had omstreeks 5 ure in den namiddag eene 
. 
