419 
D. Veranderingen, welke de berg heeft ondergaan. 
De veranderingen, welke de Merapi tusschen mijn bezoek in 
1856 en dat, hetwelk in 1858 plaats greep, heeft ondergaan ten 
gevolge der uitbarsting van den 410ten Augustus, 1857, waren 
zoo gering, dat zulks mijne verwondering ten hoogste gaande 
maakte. Hoewel hij gedurende eenen geheelen dag eene ont- 
zagchelijke hooge aschzuil uitbraakte en de kloof Belong- 
keng volkomen door de uitgeworpen massa’s opvulde, zoo 
scheen het als of geen enkele slak van den kegel verscho- 
ven was geworden, ja, zelfs de kleine aschvlakte, waarop ik 
den nacht van den ae September doorbragt, was nog geheel 
onveranderd! 
Des te grooter zijn de veranderingen, welke de vulkaan, 
sedert Boekhold in 1786 en ik denzelven voor de eerste maal 
in 1856 bezochten, heeft ondergaan, in welken tusschentijd de 
twee uitbarstingen, van den 27 tot den 351 December 1822, en 
die van den 25 December 1852, van welke de laatste de 
geringste was, plaats grepen. Boekhold toch beschrijft den « bran- 
denden berg,» den slakkenkegel, dien hij zeer gepast met een 
hoop brandende steenkolen vergelijkt, als een dor, woest eiland, 
van alle zijden omringd door vruchtbare bergen, d. i. door bergen 
met geboomte getooid, waar door die woeste kegel voor het 00g 
van beschouwers, die op den voet des bergs staan, werd 
bedekt. — Thans is dezelve in al zijne naaktheid van den voet 
des bergs zigtbaar. IS het berigt van Boekhold juist, dan was 
de slakkenkegel destijds aan alle zijden, — derhalve ook aan 
de noordzijde, — door een ringmuur, met woudgeboomte 
bedekt, omgeven, die bij gelegenheid der uitbarsting van 1822 
tot op het geringe overblijfsel, thans aan de zuidzijde gelegen, 
is verbrijzeld geworden. ì 
De uitwerking door de eruptie van den 2 September, 1846, 
te weeg gebragt, is nog niet waargenomen geworden. | 
à 
