438 
eene bogt, die zich naar boven heen iets verlengt en zoowel 
daar (op den achtergrond) als terswederzijde door zeer sombere 
en schaduwrijke eikenwouden omringd is, die eene frischheid 
bezitten, welke ter naauwernood door die der noordelijk gelegen 
landen wordt geëvenaard, — eene natuur, welker schoonheid 
ons met bewondering vervulde. 
Dit overoude gedenkteeken heb ik in de hier voorafgaande 
regels beschreven, gelijk ik hetzelve in 1858 heb aanschouwd 
en omtrent deszelfs waarschijnlijken oorsprong slechts datgene 
medegedeeld, hetgeen de Javanen mij daaromtrent hebben 
verhaald. Sedert dien tijd, in 1842, is deze plaats bezocht 
geworden door een taalkundige, GC. J. van der Vlis, die een 
onderzoek der opschriften en der bouwkunstige versierselen heeft 
in het werk gesteld. 1) Als eenige der gewigtigste resultaten, waar 
toe het gedane onderzoek hem heeft geleid, geeft hij de volgenden 
op. Het heiligdom was aan de Siwa-, namelijk, de Lingam- 
dienst gewijd; nimmer werd de bouw van hetzelve voltooid, 
deze bleef in tegendeel vóór hetzelve was afgewerkt steken. 
Naar luid der aanwezige opschriften, in de Kawi-taal vervat, 
werd het eenige jaren later dan Soekoe gesticht, namelijk, in 
de jaren 1440 tot 1448, na Chr. (van 1570—1578 naar de 
Javasche tijdrekening). Mag men de bestaande overlevering geloof 
schenken, dan was de-stichter zekere Kjahi Patjiro, die het 
vlihoniedesiands niet wilde aannemen, en zich als pelgrim naar 
Tjeto begaf, waarheen hem zeer zee aanhangers volgden. In 
een gevecht tegen Pragi wongso, door den vorst van Demak 
afgezonden om hem ter onderwerping te dwingen, kwam hij 
om het leven. Waarschijnlijk werden de gedenkteekenen daarop 
verwoest. 
… Ik drong in het binnenste dezer wouden, welke voornamelijk 
uit Quercus pruinosa Bl. bestaan en aan welker kreupelhout 
eene kleine Areca, met hare roode druiven, den voornaamsten 
tooi bijzet. Braamstruiken met hare roode beziën, boomvarens 
en rotang’s komen mansvalds voor. Hooger op vindt men 
1, Verh. v. h. Bat. de XIX p. 70-128. 
